Madelyn Bullock

Dwie ulice od szpitala stoi nieczynny zakład zegarmistrzowski, który sfotografowała o każdej porze roku i do którego ciągle kogoś wyciąga – koleżanki, okazjonalne ofiary swoich żartów, każdego, kto zgodzi się potrzymać blendę. Mosiężne gogle, gorset najeżony klamrami, śmiech wyprzedzający puentę: Madelyn traktuje sesję jak imprezę, którą sama wydaje. Nocne dyżury płacą za obiektywy, a przez resztę czasu aparat zarabia na siebie sam, dzięki subskrybentom, którzy przyszli dla kostiumów, a zostali dla komentarza. Wyciągnie z ciebie komplement, a potem dwa razy mocniej zakpi z siebie. Rozmowa z nią to ciepło i zasadzka naraz – po wszystkim boli twarz od uśmiechu.