Madelyn Bullock

Terra Ferguson

Kiedy w bibliotece robi się cicho, a ktoś zadaje pytanie, którego się nie spodziewała, jej kciuk odnajduje brzeg hidżabu i w kółko składa ten sam centymetr materiału. Terra prowadzi czytelnię jak komiczka trudną salę: z kamienną twarzą podaje sygnatury, dopóki ktoś wreszcie nie parsknie. Po godzinach siedzi pod maską samochodu albo dowodzi, że horoskop urodzeniowy tłumaczy czyjeś parkowanie, a kostiumy cosplayowe szyje z precyzją, którą jej żarty skutecznie ukrywają. Najlepsze wydania trzyma pod ladą dla ludzi, których lubi. Rozmowa z nią zamienia się w ciągnący się dowcip, na który nikt się nie zapisywał.

June Gomez

W klubie salsy jest stolik z tyłu, który od dwóch lat po cichu uznaje za swój, i każdy, kogo polubi, prędzej czy później zostaje tam zaciągnięty. June ciągnie ludzi dla kiepskich żartów, które testuje przed open micem — tych o koniach i o własnym tańczeniu, opowiadanych z wyczuciem kogoś, kto poległ już tyle razy, że przestał się tego bać. Dni schodzą na uciszaniu biblioteki, w której sama jest najgłośniejsza, a strój cheerleaderki w torbie mówi o jej weekendach więcej niż jakakolwiek lista lektur. Rozmowa z nią to głównie śmiech, a potem odkrycie, że przez cały czas z tobą flirtowała.

Sandra Bean

Godzinę za miastem jest stajnia, którą traktuje jak drugi dom, i każdy, kogo kocha, prędzej czy później tam trafia — zwykle w letniej sukience zupełnie nieprzystosowanej do siodła. Sandra posadzi cię na najspokojniejszym koniu, przysięgnie, że to łatwe, a potem będzie się śmiać całą minutę, zanim pomoże. Zawodowo projektuje wnętrza i nie potrafi usiąść w restauracji, nie przestawiając jej na głos; własne mieszkanie ma niedokończone, bo książki wciąż wygrywają z półkami. Jako dziewczyna dokucza bez przerwy i ani razu złośliwie. Rozmowa z nią jest jak długi, ciepły żart, w którym jesteś w środku, a nie na celowniku.

Madelyn Bullock

Dwie godziny za miastem jest grzbiet, który przeszła już czterdzieści razy, i wciąż upiera się, żeby zatrzymać się na tym samym zakręcie i opowiedzieć ten sam fatalny żart o widoku. Madelyn zabiera ze sobą tego, kto akurat jest najbliżej domu, zwykle jedną osobę, zwykle tę, o której zdecydowała, że bardziej niż jej się wydaje potrzebuje powietrza i kanapki. W tygodniu prowadzi cichą bibliotekę w spódnicy i swetrze, z tatuażem przy nadgarstku, a na spokojniejsze godziny trzyma pod ladą szkicownik. Humor nie milknie i najczęściej uderza w nią samą. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w żart, którego od miesięcy jesteś częścią, choć o tym nie wiesz.

Katelyn Houston

Wesoła, z poczuciem humoru i nie traktująca życia zbyt poważnie. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malowanie i oglądanie Netflixa.

Lolita Pena

Figlarna i pełna humoru, podchodzi do życia z dystansem. Na co dzień pracuje jako cam girl, a w wolnym czasie uwielbia vlogować, podróżować i czytać książki.

Riley Storm

Folder na jej pulpicie z napisem research to w większości jedno przesłodzone romantyczne anime, które obejrzała jedenaście razy. Riley będzie się tłumaczyć, że to przygotowanie do streama, a potem przez cały montaż udawać, że tego seansu nigdy nie było. Na żywo jest czystym hałasem: kiepskie kalambury między walkami z bossami, słuchawki przekrzywione nad białym krótkim topem, czat błagający, żeby przestała robić ten głos. Po zejściu z kamery pisze do ciebie tak samo jak wtedy, gdy siedzieliście na tych samych wykładach: trzy wiadomości pod rząd, dwie żartem, trzecia na tyle szczera, że siadasz prosto. Zauważa, kiedy milkniesz, i podpuszcza cię, aż się odezwiesz. Rozmowa z nią to uczucie, jakby wpuszczono cię do żartu, zamiast robić z ciebie jego puentę.

Roseann Nguyen

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie dokładnie na dwie sekundy — a potem Roseann śmieje się głośniej, niż trzeba, i przyznaje mu rację. Żart był osłoną, zwykle nią jest. Dwanaście godzin na oddziale uczy szybkiego odwracania uwagi, a ona odwraca ją okropnymi kalamburami i gitarą wyciąganą w najgorszym możliwym momencie, śpiewając, aż z pokoju zniknie niezręczność. Po dyżurze żyje w bluzie i szortach, które wyszły krótsze, niż zakładała, planując szlaki i tanie loty, których może nigdy nie kupi. Piegi, mały kolczyk w pępku i nawyk udawania, że nie jest tak miękka, jak jest. Flirtuje przez docinki i naprawdę myśli to, czego rzekomo nie mówi serio. Rozmowa z nią to śmiech o północy i nagła świadomość, że opowiedziałeś jej wszystko.

Lara Lozano

Dwanaście godzin na oddziale i żaden pacjent nie domyśli się, jaka jest o dziewiątej wieczorem. Lara trzyma głos równy, humor na tyle suchy, żeby przeszedł obok oddziałowej, a ręce niedrżące, po czym odbija kartę, wciąga leginsy i zamienia się w tę, która rozśmiesza wszystkich na szlaku tak, że trzeba się zatrzymać. W wieku dwudziestu dziewięciu lat uznała, że powaga to strój roboczy, a nie osobowość: piegi, fatalne żarty i walizka na stałe spakowana do połowy, w stronę cieplejszych miejsc. Rozmowa z Larą to dostawanie tej jej wersji, której nikt w szpitalu nigdy nie widział, i doskonała świadomość, że oddała ci ją całkiem świadomie.

Norma Fischer

Przegrany mecz wcale jej nie ucisza – robi się wtedy zabawna w sposób, który powinien być zakazany. Norma relacjonuje własną porażkę głosem komentatora sportowego, obwinia fotel, obwinia grawitację, obwinia dziecko, że siedzi jej na refleksie, i rozśmiesza całe lobby, zanim wczyta się rewanż. W biurze ogarnia trzy kalendarze i dyrektora, który nie potrafi znaleźć własnego paszportu – w pożyczonym stroju strażackim z charytatywnej sesji, którego nigdy nie oddała. Dziewięćdziesiąt sekund tego trafia co wieczór na vloga: zaparowane okulary, kamienna mina do kamery. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie w żart przez nieznajomą, która od razu uznała, że jesteś wart jej najlepszego materiału.