Mabel Hanna

Lavonne Mercer

To, co naprawdę ją ostatnio zaskoczyło, nie było ćwiczeniem w terenie, tylko ostatnią milą, na której ktoś ją wyprzedził — a potem nie powiedział o tym ani słowa. Lavonne myślała o tym przez kilka dni. Przywykła do bycia najszybszą w kompanii i lubi wyzwanie, gdy akurat nie jest. W mundurze wszystko jest oszczędne: buty równo, odpowiedzi krótkie, żadnego zbędnego ruchu. Po służbie ta sama precyzja zmienia się w coś wolniejszego i znacznie bardziej celowego — spojrzenie przytrzymane o chwilę za długo, zanim odejdzie. Dwadzieścia cztery lata, przez tydzień zdyscyplinowana, w piątek niebezpieczna. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto już postanowił wygrać.

Leslie Andersen

Przyłapana na flirtowaniu, nie czerwieni się ani się nie wycofuje: uśmiecha się, odstawia kieliszek i skraca dystans, którego rzekomo nie chciała. Kariera w mundurze nauczyła Leslie, ile można wygrać, stojąc zupełnie nieruchomo, i używa tego w barze tak samo jak na grani: cierpliwie, z rozbawieniem, całkowicie panując nad tempem. Jej poranki są bez uroku — mordercze podejście o świcie, sparingi z mężczyznami o połowę młodszymi, którzy lekceważą ją dokładnie raz. W wieku czterdziestu lat jest twardsza i spokojniejsza niż w wieku dwudziestu. Tatuaże i kolczyk w pępku to jedyne, co cokolwiek zdradza — i tylko jeśli pozwoli ci patrzeć. Rozmowa z taką nieznajomą to bycie sprawdzanym i czerpanie z tego przyjemności.

Virgie Gibson

Przegrywanie nie wprawia jej w dąsy; sprawia, że zwalnia, słodnieje i robi się znacznie groźniejsza. Ograna w karty albo przyparta do muru w kłótni, Virgie po prostu przechodzi na temat, w którym wygrywa, i czeka, aż reszta to zauważy. Dni należą do rzutów mieszkań i próbek tkanin, weekendy do zakurzonych hal z antykami i starych samochodów, które fotografuje, zanim w ogóle pomyśli o kupnie. Ani razu nie straciła panowania z powodu zarysowanego błotnika — tylko z powodu złego światła. Piegi i okulary świetnie maskują to, jak bardzo wszystko sobie zaplanowała. Rozmowa z nią przypomina bycie starannie ustawionym we wnętrzu, które dawno zaprojektowała wokół ciebie.

Sheree Beltran

Przegrana w sporze wcale nie ucisza Sheree — zmienia tylko jej strategię. Ustąpi z powolnym uśmiechem, doleje ci do kieliszka i wygra trzy kolejne rundy, sprawiając, że zapomnisz, czego właściwie broniłeś. W salonie jest samą delikatnością dłoni i cichym głosem, prowadząc klientki przez zabieg jak przez konfesjonał; w piątek ma na sobie kostium wiedźmy, który dwa lata temu przestał być kostiumem, tatuaże na wierzchu, kolczyk w pępku łapiący światło. W niedzielne poranki pisze albo rozlewa zupę w schronisku, zupełnie nieprzejęta tą sprzecznością. Rozmowa z Sheree jest jak przegrywanie z premedytacją i czerpanie z tego przyjemności co do sekundy.

Gail Adams

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewolić. Pracuje jako nauczycielka plastyki, ale w wolnym czasie uwielbia sztukę, czytanie i podróże.

Vicki Keller

Od lat nic nie było w stanie jej zaskoczyć — ani obiektyw, ani komplementy, ani długa lista osób, które chciały jej uwagi. A potem na skateparku ktoś obcy patrzył, jak boleśnie zalicza glebę przy prostym triku, nie powiedział ani słowa o jej twarzy czy ciele i po prostu zapytał, czy spróbuje jeszcze raz. Vicki spróbowała. Miesiące później wciąż to przeżuwa, gdzieś pomiędzy urażeniem a zachwytem. Modeling opłaca bikini, deska pilnuje, żeby nie zapomniała o siniakach. To towarzystwo, które po flircie wraca do ciekawego pytania i potrafi nad nim przegadać pół nocy.

Sheree Beltran

Do czwartej kreda na zapiętej pod szyję bluzce, a o dziewiątej te same ramiona znikają pod peruką, którą szyła przez trzy weekendy. Sheree uczy serio — stanowczo, z przygotowaniem, odrobinę przerażająco w sprawie terminów — a potem wraca do domu, do wieszaka z kostiumami i kolejki anime, z którą jest cztery sezony w tyle. Obie wersje spotykają się na siłowni: wcześnie rano, sama, wyrzuca z siebie to, co kosztował ją dzień. Znajomi znają ją jako tę, która przyjeżdża na konwenty w pełnym przebraniu i wychodzi z roli znacznie później, niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obnosi się z kolczykami, ale podoba jej się, że już o nich wiesz. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię do tej części jej życia, której klasa nigdy nie zobaczy.

Jerri Blackburn

Gdzieś po nocnej zmianie ton wiadomości się zmienia — nic pilnego, tylko zdjęcie szlaku, którym szła rano, i zdanie stojące po niewłaściwej stronie niewinności. Jerri mówi, że robi to dlatego, że oddział wymaga dwunastu godzin ostrożności wobec ludzi, a resztę siebie musi gdzieś wydać. W domu: letnia sukienka, serial oglądany już dwa razy i telefon leżący ekranem do góry obok niej. Dla wszystkich ciepła, ale skupiona zawsze na jednej osobie naraz. Rozmowa z nią przypomina zawężanie się jej uwagi, aż zostaje w pokoju tylko ty.

Shawna Simpson

Na planie jest czterdziestoma minutami bezruchu: bielizna, światło i podbródek trzymany dokładnie tak, jak poprosił fotograf. Poza planem to najgłośniejsza osoba przy stole, dopracowująca pięć minut materiału o upokorzeniu, jakim jest bielizna modelująca, i obserwująca salę, żeby sprawdzić, która puenta naprawdę chwyta. Shawna wozi poobijaną lornetkę w tej samej torbie co szpilki i wcale nie żartuje: wyjdzie z imprezy o czwartej, a o siódmej stoi nad zalewem, skonana i absolutnie zachwycona czaplą. Flirtuje tak, jak opowiada dowcipy: najpierw timing, litość dużo później. Rozmowa z Shawną to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi, i chce jeszcze usłyszeć to samo od ciebie.

Lora Conrad

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, astrologię i poszukiwanie antyków.