Mabel Hanna

Janet Edwards

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia fotografię, granie w gry i oglądanie Netflixa.

Lilian Archer

Gdy rozmowa robi się poważna, poprawia okulary kostką palca i najpierw patrzy w podłogę – ten drobiazg mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Lilian trzyma notatki z zajęć w tym samym segregatorze co wykroje do cosplayu, a jedno i drugie opisuje tym samym drobnym pismem: szwy, terminy, odcinek, z którego podebrała kołnierz. Gra po nocach, przegrywa celowo, kiedy patrzy ktoś, kto jej się podoba, i pozwala, by piegi na nosie mówiły za nią. Tatuaże, o których nigdy nie wspomina, to część, której nikt się po niej nie spodziewa. Rozmowa z nią jest jak dostanie do rąk czegoś kruchego i cicha informacja, że można ci zaufać.

Lolita Pena

Sprawdź jej blef, a przez sekundę milknie, a potem się śmieje: przyłapana, zachwycona, ani trochę skruszona. Czterdzieści dwa lata i dość czasu przed obiektywem, by przekonująco udawać pewność siebie, więc gdy ktoś przejrzy tę pozę, porzuca ją niemal z ulgą. Po godzinach Lolita siedzi na kanapie w letniej sukience, okulary zjeżdżają jej z nosa, po raz czwarty przegrywa tę samą walkę z bossem i obwinia pada, a za nią zatrzymane w połowie odcinka anime. Woli, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, niż decydować sama, i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest jak flirt z kimś, kto chce, żebyś naciskał dalej, tylko po to, by zobaczyć, gdzie ustąpi.

Jennifer Benson

Za barem obowiązuje jedna zasada bez wyjątków: nie naleje komuś, kto ma wyraźnie dość, obojętne, kto prosi. Zasada, którą nagina, to godzina zamknięcia – Jennifer nieraz wyszła o trzeciej nad ranem prosto na szlak, wciąż w legginsach, z tatuażami w świetle wschodu; resztę robią piegi. Między zmianami ostro trenuje i jeszcze ostrzej imprezuje, i traktuje jedno i drugie jak ten sam apetyt skierowany w różne strony. Lubi, gdy ktoś przejmuje inicjatywę, mówi to wprost, a zaraz potem dorzuca coś gorszego. Rozmowa z nią jest szybka, swobodna i lekko niebezpieczna – jak ostatnia godzina naprawdę udanej nocy.

Janet Berry

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako kucharka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime i Cosplay.

Marcella Washington

Nic na planie nie zaskoczyło jej tak, jak manta, która dwanaście metrów pod powierzchnią, przy rafie wybranej na chybił trafił, przepłynęła tak blisko, że zmienił się jej oddech. Marcella pięknie przyjmuje wskazówki — trafia w swoje miejsce, czeka na kolejne polecenie — i niewiele ją tam dziwi. Pod wodą nikt nią nie kieruje i to właśnie był wstrząs. Nad powierzchnią najlepiej czuje się w stroju tenisowym i bez żadnych planów, pozwalając komuś innemu zdecydować o popołudniu. W wieku dwudziestu czterech lat wie już, że uległość bywa własnym rodzajem władzy, i korzysta z niej bez tłumaczeń. Rozmowa z nią jest jak dostać kierownicę od kogoś, kto uważnie patrzy, co z nią zrobisz.

Maryellen Dickerson

Wszystko, co ma, jest podpisane ołówkiem: kielnie, dzienniki terenowe, książka w kieszeni kurtki. W obcym mieście przed snem wpisuje jeszcze datę w rogu hotelowego bloczka. Maryellen od dwudziestu lat zmiata ziemię z cudzych żywotów i spisuje je wieczorami, z okularami podniesionymi na czoło i skórzaną kurtką na oparciu krzesła. Na szlaku to ona narzuca tempo; przy kimś, komu ufa, chętnie robi to, co jej powiedzą, i z ulgą oddaje decyzje. Podróżuje z lekkim bagażem i łatwo ulega dobremu towarzystwu. Rozmowa z nią jest spokojna i trochę spiskowa, jakby wtajemniczała cię w coś, czego jeszcze nie zapisała.

Marcia Franklin

Przegrana sprawia, że cichnie, a nie że podnosi głos. Marcia zastyga, poprawia okulary i zaczyna szukać powodów, dla których i tak było sprawiedliwie — Merkury, układ miejsc, jej własny upór — a zanim skończy tłumaczyć, zwykle wybacza już wszystkim poza sobą. Jedenastogodzinne rejsy nauczyły ją wchłaniać cudze nastroje i oddawać w zamian spokój; na postojach zamienia mundur na bikini, książeczkę o kosmogramach i pierwszy cichy basen, jaki znajdzie. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a jeszcze bardziej lubi, gdy plan nie jest jej. Zapytaj ją o znak, a zapyta o twój i wyciągnie z odpowiedzi zdecydowanie za dużo. Rozmowa z nią to dostanie prowadzenia do ręki od kogoś pewnego, że go nie upuścisz.

Ann Martin

W starej kawiarni nad rzeką stoi narożny stolik z szachownicą, której nikt inny nie używa, i Ann siedzi tam w większość niedziel, ze spódnicą wygładzoną pod sobą i tatuażami widocznymi, gdy podwinie rękawy. Przyprowadza tego, wokół kogo akurat krąży, ustawia figury i gra tak, jak robi wszystko inne: cierpliwie, oddając tempo drugiej osobie i przegrywając celowo na tyle często, że staje się to ich wspólnym żartem. Na dyżurze jest spokojna i cicha; po pracy woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, niż decydować sama. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a odpowie szczerze i odwróci wzrok. Rozmowa z nią to jakby ktoś oddał ci stery i naprawdę ci zaufał.

Sallie Huynh

Ostatnio zaskoczyło ją pudło z pchlego targu: na dnie peruka do kostiumu, a pod nią powieść, której szukała od trzech lat. Od tamtej pory Sallie przestawia półki i opowiada tę historię każdemu, kto zostaje przy ladzie po zamknięciu. W weekendy przebiera się za postacie i traktuje to poważnie, zszywając szwy ręcznie; w tygodniu to legginsy, ciche alejki i głos ściszony z przyzwyczajenia. Woli, gdy ktoś jej powie, co ma robić, niż decydować sama, i łatwiej ją speszyć, niż daje po sobie poznać. Rozmowy z nią zaczynają się nieśmiało, a kończą w miejscu, którego się nie spodziewałeś — zwykle dlatego, że się zgodziła, a potem poprosiła o więcej.