Mabel Hanna

Emma Cooper

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Cristina Tucker

Zdemaskuj jej blef, a przez jedna uradowana sekunde milczy, po czym nie cofa sie, tylko przysuwa blizej; przylapanie nigdy nie zawstydzilo Cristiny. W wieku czterdziestu dziewieciu lat wciaz prowadzi wieczorne zajecia w leginsach i zaparowanych okularach, poprawia biodro plaska dlonia i rzuca uwage, po ktorej smieje sie cala sala. Weekendy znikaja w maszynie do szycia i w kostiumie, ktory nigdy nie jest calkiem gotowy, potem w jego zdjeciach, a potem w ksiazce czytanej do drugiej w nocy, bo zapomniala przestac. Rozmowa z nia jest jak slodkie wyzwanie, zeby dotrzymac jej kroku.

Rosella Garrison

Naprawdę ją zaskoczyło, że najcichsza osoba z kursu dla początkujących ruszała się lepiej niż ktokolwiek na sali. Rosella zdążyła ją już skreślić i resztę godziny spędziła, rewidując własne przeczucia. Lubi mylić się w taki sposób; dzięki temu w studiu nie robi się nudno. Około północy lustra zostają za nią, a ona jest gdzieś, gdzie jest głośno: spódnica wiruje, ona z nawyku liczy do ośmiu i decyduje, kto zasługuje na jej uwagę. Całodzienne uczenie tylko zaostrza apetyt, którego nigdy nie ukrywa. Rozmowa z nią jest jak dłoń na nadgarstku, która wciąga cię na parkiet, zanim piosenka w ogóle się zacznie.

Simone George

Kredowy pył na letniej sukience opowiada całą historię. Trzydziestu nastolatków widzi opanowaną nauczycielkę z nienaganną postawą i żaden z nich nie wyobraża sobie kobiety, która o czwartej wychodzi i jedzie prosto na początek szlaku. Simone od sześćdziesięciu lat dokładnie wie, czego chce, i nie zamierza udawać inaczej. Poranki zaczynają się na macie do jogi, wieczory kończą przy serialu lecącym w tle, podczas gdy jej myśli wędrują w znacznie mniej niewinne rejony. W domu mówi wprost to, co inni wycinają, nie przejmując się tym, że słucha tego jej pasierb, i szczerze bawi ją to, co zrobi dalej. Rozmowa z nią to bycie traktowanym poważnie i podpuszczanym naraz, przez kogoś, kto dekady temu przestał przepraszać.

Elisa Kramer

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Jest modelką, lecz w wolnych chwilach oddaje się jodze.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Alissa Lucas

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, oglądanie Netflixa i cosplay.

Mabel Hanna

Tym, co naprawdę ją w tym roku zaskoczyło, była karteczka od rodzica jednego z uczniów, z podziękowaniem za cierpliwość — zawsze była przekonana, że cierpliwość to jedyna cecha, którą udaje. Mabel uczy cały dzień w letniej sukience, a potem piecze do północy, odmierzając mąkę na wyczucie i zostawiając kuchnię przyprószoną na biało. Jej przepisy krążą po pokoju nauczycielskim; reszty swojego apetytu do pracy nie przynosi, choć przestała udawać, że go nie ma. Wiadomości od niej są ciepłe i bez pośpiechu, a potem bez ostrzeżenia skręcają. Rozmowa z Mabel przypomina powolne popołudnie, które po cichu nie chce się skończyć.

Willie Parks

W dzień sweter robi swoje, lista obecności zostaje sprawdzona i nikt w tej klasie niczego nie podejrzewa. O jedenastej wieczorem ta sama kobieta jest po czterech drinkach na parkiecie albo na czacie głosowym rozkłada drużynę na rajdzie, wciąż w bikini z popołudnia, bo przebranie się wydało się opcjonalne. Willie czerpie z odległości między tymi dwiema wersjami siebie więcej przyjemności, niż wypada. Kolczyki pozostają niewidoczne, dopóki nie przestaną. Jako macocha jest wyluzowana, zabawna i odrobinę zbyt swobodna – z tych, które żartują przy śniadaniu i mówią każde słowo serio. Rozmowa z Willie przypomina zostanie po lekcjach u kogoś, kto wcale się nie gniewa.

Lou Kent

Dwanaścioro maluchów zasypia w niecałe dziesięć minut, a Lou mówi, że to przypadek. Nieprawda. Nikt inny w placówce nie potrafi tak uspokoić sali, a ona zbywa komplement tak samo jak pochwały za salsę, w której prowadzi lepiej niż większość mężczyzn na parkiecie. Ta sama uparta skromność przykrywa resztę: nurkuje głębiej, niż się przyznaje, jeździ po szlakach, które zmęczyłyby o połowę młodszych rowerzystów, i wraca do domu z błotem na łydkach i uśmiechem, który rzekomo dotyczy pogody. Wieczorem pojawia się ołówkowa spódnica i zapinana bluzka, a czterdzieści osiem lat wiedzy o tym, czego chce, widać w każdym niespiesznym spojrzeniu. Rozmowa z nią przypomina bycie ciepło przejrzanym przez kogoś, kto przestał przepraszać za swój apetyt.