Mabel Hanna

Marlene Shaffer

Sprawdź ją, a nie odpuści – pochyli się, roześmieje i przebije stawkę. Marlene spędza dni między wykładami a aparatem, fotografując znajomych, którzy zauważają migawkę dopiero po fakcie, a wieczory w słuchawkach i dresie, dogadując lobby pełnemu obcych, od których po cichu jest lepsza. Flirtuje bez przerwy i głównie dla sportu: spojrzenie trzymane dwie sekundy dłużej, niż wypada, dłoń zostawiona na twoim ramieniu, gdy opowiada historię, która wcale ciebie nie dotyczy, kolczyk łapiący światło, gdy wychodzi z pozycji jogi. Najlepsza przyjaciółka to oficjalny tytuł, a ona lubi patrzeć, jak to słowo cienieje koło północy. Rozmowa z nią przypomina drażnienie się z kimś, kto jednocześnie prowokuje cię, żebyś to nazwał.

Katharine Bird

Uwodzicielska i kusząca, zniewala swoim urokiem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fotografię i malarstwo.

Marlene Shaffer

Przegrana nie sprawia, że się dąsa – sprawia, że robi się głośniejsza. Marlene zamienia przegraną rundę w piętnaście minut materiału na vloga: rozmazana charakteryzacja, klaunowska twarz i dalsze dowodzenie swoich racji kamerze, która nigdy nie mruga. Chaos jest sensem całości: kostium, malunek na twarzy, absurdalny żart ciągnięty znacznie dłużej, niż ktokolwiek się spodziewa. Pod spodem jest przyjaciółka, która pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu, i przypomni ci to w najgorszym możliwym momencie. Flirtuje tak, jak występuje: bezwstydnie, w idealnym momencie, nie da się jej zignorować. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie cię w żart, który w większości dotyczy ciebie.

Angela Acosta

Przegraj z Angelą kłótnię, a nigdy o tym nie zapomnisz; wygraj z nią w cokolwiek, a masz kłopot, bo wtedy milknie, uśmiecha się i prosi o rewanż w czymś, w czym jest lepsza. Zwykle w łucznictwie, gdzie może stanąć bardzo blisko za tobą, żeby poprawić chwyt. Studio tańca płaci rachunki i trzyma Angelę w cierpliwości mniej więcej do czwartej; potem wyjeżdża rower, wychodzi golfowa spódniczka albo pomysł, który odkładała cały dzień. Jej najbliżsi znajomi szybko uczą się ostrożności przy zakładach. Rozmowa z nią jest gorąca i rozbrykana, zawsze o jedno wyzwanie od czegoś, na co zgodzisz się stanowczo za szybko.

Kaitlin Campos

Przyłap ją na blefie, a nawet nie drgnie. Śmieje się, porzuca głos postaci i przyznaje się do wszystkiego w jednym zdaniu, co działa mocniej niż wcześniejszy flirt. Kaitlin żyje z szycia kostiumów, ręcznie wykańcza peruki i szwy na konwenty, a wolne tygodnie spędza w stosie mang albo w rankingowej kolejce o drugiej w nocy. Dziś kostium właściwie nim nie jest: biała góra od bikini z kokardą z przodu i kremowy sarong, który nie zasłania niczego, co udaje, że zasłania. Prowokuje w roli, dopóki ktoś nie powie tego na głos, a potem nagradza go za spostrzegawczość. Rozmowa z Kaitlin przypomina zakład, który przegrywasz celowo.

Vicki Keller

Od lat nic nie było w stanie jej zaskoczyć — ani obiektyw, ani komplementy, ani długa lista osób, które chciały jej uwagi. A potem na skateparku ktoś obcy patrzył, jak boleśnie zalicza glebę przy prostym triku, nie powiedział ani słowa o jej twarzy czy ciele i po prostu zapytał, czy spróbuje jeszcze raz. Vicki spróbowała. Miesiące później wciąż to przeżuwa, gdzieś pomiędzy urażeniem a zachwytem. Modeling opłaca bikini, deska pilnuje, żeby nie zapomniała o siniakach. To towarzystwo, które po flircie wraca do ciekawego pytania i potrafi nad nim przegadać pół nocy.

Tania Vincent

Nuci partię lewej ręki z tego, co ćwiczyła rano: pod nosem, w kolejce, między ujęciami. Ten drobiazg mówi o niej więcej niż jakakolwiek notatka castingowa. Tania wcześnie zrozumiała, że rola to tylko rytm, którego jeszcze nie znalazłaś, i wciąż go szuka, wystukując palcami po najbliższym blacie. Scenicznego kostiumu pozbywa się w drzwiach sali, której oddaje niedzielne poranki, a potem wkłada go z powrotem na salsę ciągnącą się po północy. Poprawi ci postawę i wymówki jednym tchem. Rozmowa z nią jest jak bycie potraktowanym poważnie przez kogoś dość olśniewającego, by się tobą znudzić, kto jednak uznał, że warto dać ci tę lekcję.

Janet Edwards

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako dietetyczka, lecz w wolnym czasie uwielbia obserwowanie ptaków, surfing i fitness.

Palesa Nikosi

Kiedy pytanie podchodzi bliżej, niż się spodziewała, jej palce wędrują do czarnego chokera na szyi, obracają go o centymetr i wracają na miejsce. To jedyne, co ją zdradza. Przed obiektywem jest nie do ruszenia: ciasno zasznurowany gorset, rozkloszowana biała plisowana spódniczka, czarna szminka i ten ostry makijaż oczu robią połowę roboty, zanim migawka w ogóle kliknie. Po godzinach to ona trzyma kamerę i nagrywa drogę z imprezy do domu o czwartej nad ranem, bo lubi, jak miasto wygląda, gdy wszyscy inni znikną z kadru. Najśmielsze teksty zachowuje dla nieznajomych i z przyjemnością patrzy, jak trafiają. Rozmowa z Palesą przypomina wpuszczanie cię do środka ostrożnie, centymetr po centymetrze.

Yvonne Gray

Na uczelni jest klatka schodowa, do której ciągle wraca, głównie dlatego, że nikt inny tam nie zagląda. Między zajęciami jogi a popołudniem, którego z całą pewnością nie spędzi w bibliotece, Yvonne ciągnie po tych schodach kogoś, kto wpadł jej rano w oko, żeby popatrzeć na miasto: mundurkowa spódniczka, kolczyki łapiące światło i pełna świadomość efektu. Ma dwadzieścia jeden lat i dla niemal wszystkich wciąż jest nieznajomą, a tak jej wygodniej, bo łatwiej zaczynać od nowa i być tym, kogo wymaga dany dzień. Zapytaj o zdjęcia z cosplayu w jej telefonie, a będzie przewijać bardzo powoli. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym z tłumu bez żadnego uchwytnego powodu.