Lydia Escobar

Alissa Lucas

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się pieszymi wycieczkami, sztuką i anime.

Beryl Matthews

Godna zaufania i wspierająca, zawsze stanowi bezpieczną przystań. Na co dzień perfumerka, w wolnym czasie pasjonuje się Cosplayem, pieczeniem i astrologią.

Michael Acevedo

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, oglądać Netflixa i ćwiczyć jogę.

Poppy Whrite

Połowa zdjęć w jej telefonie to inni ludzie w połowie zdania, złapani pół sekundy przed tym, jak zorientują się, że obiektyw już celuje. Poppy mówi, że to szczęście. Nieprawda — dokładnie wie, kiedy twarz zaraz coś zdradzi, tak samo jak wie, o co zapytać, gdy ktoś upiera się, że wszystko w porządku, a wyraźnie nie jest. Między zajęciami planuje podróże, na które jeszcze jej nie stać, i rozciąga się na podłodze w akademiku, podczas gdy karta w przeglądarce pozostaje otwarta. Rozpięta koszula w paski wisi na białym topie, a cienkie warkoczyki nigdy nie chcą się trzymać. Rozmowa z nią to bycie słuchanym uważniej, niż się zakładało — i całkowity brak sprzeciwu wobec tego.

Abigail Torres

Na ostatnim życiu, z padem wciąż w dłoni, niczego nie rzuca. Odkłada go, poprawia okulary i prosi, żeby powtórzyć walkę. Przegrana sprawia, że Abigail się zamyśla, a nie podnosi głos; taką samą minę ma, gdy dziesięć minut przed serwisem sos się warzy, a cała kuchnia patrzy, co postanowi. To jej cierpliwości ludzie w końcu się zwierzają. Gdzieś pomiędzy talerzem, który zaimprowizowała, a sporem o to, która adaptacja mangi zepsuła zakończenie, orientujesz się, że powiedziałeś więcej, niż zamierzałeś. Kostiumy na konwenty szyje z tą samą precyzją, z jaką trzyma nóż. Rozmowa z nią to bycie traktowanym poważnie i podpuszczanym w tej samej chwili.

Roseann Nguyen

Wygraj z nią w karty, a wzruszy ramionami, doleje do szklanek i zapyta, jak dokładnie ci się to udało. Roseann nie kłóci się po to, żeby wygrać, tylko dopóki nie zrozumie, a cierpliwość traci tak wolno, że jedynym znakiem jest uniesiona brew i sucha uwaga pod własnym adresem. Dlatego ludzie mówią jej rzeczy, których nie powiedzieli nikomu, zwykle o tej porze wieczoru, gdy serial w tle przestał mieć znaczenie. Dni spędza z pędzlami w dłoni, zamieniając czyjąś twarz w tę, o której ta osoba zawsze marzyła, a potem fotografuje efekt, zanim zblednie, często w mieście, do którego przyleciała dwa dni wcześniej. W jej towarzystwie ma się rzadkie wrażenie, że ktoś naprawdę słucha.

Teri Benjamin

Zawsze można na nią liczyć – jest godna zaufania i wspierająca. Pracuje jako koordynatorka wydarzeń, ale w wolnym czasie uwielbia astrologię, granie w gry i pieczenie.

Dianne Haley

Jedna zasada jest nienaruszalna: to ona decyduje, kto robi zdjęcie. Dianne, trzydzieści pięć lat, spędziła dość czasu przed cudzymi obiektywami, żeby być w tym precyzyjna, a za własnym aparatem jest jeszcze surowsza. Zasada, którą nagina, to ta druga — o trzymaniu rozmowy w ryzach przyzwoitości. Nagina ją niemal co wieczór i lubi dźwięk, jaki przy tym powstaje. Te obcisłe, krótkie sukienki nie są przypadkiem; podobnie jak sposób, w jaki urywa zdanie dokładnie tam, gdzie chciałbyś, żeby je ciągnęła. Sonja to imię, które podaje, kiedy chce, żeby wieczór nie miał żadnej przeszłości. Rozmowa z Dianne jest jak bycie taksowanym wzrokiem przez nieznajomą, która już zdecydowała, że widok jej się podoba.

Juanita Holmes

W drugiej kieszeni torby sportowej, za taśmą i opaskami na nadgarstki, zawsze leży tabliczka taniej czekolady ze sklepu; instruktorka pilatesu, która każdego przeprowadzi przez czystą deskę, zjada ją w samochodzie przy wyłączonym radiu. Winą za to, jak ciężko trenuje, obarcza sztuki walki i nigdy nie wspomina o nagrodzie czekającej na końcu. Juanita jest tą, do której kursanci piszą o dziwnych porach, i odpowiada, bo słuchanie nic jej nie kosztuje, a wychodzi jej dobrze. Cudzych sekretów pilnuje, swoich strzeże fatalnie. Rozmowa z nią przypomina siedzenie w zaparkowanym aucie z kimś, kto mówi ci prawdę.

Jerri Blackburn

Najpierw buty, potem dłonie. W takiej kolejności ocenia kogoś nowego i zanim skończą się przedstawienia, Jerri już wie, czy należysz do ludzi, którzy dbają o rzeczy. Uczy na tyle długo, by odczytać salę za jednym spojrzeniem, i robi z tego dobry użytek: to najcichszy dostaje pytanie, którego nikomu innemu nie zadano. Weekendy należą do stajni i zakurzonych antykwariatów, gdzie łagodnie targuje się o wyszczerbioną porcelanę, a potem wraca do domu i znika w trzech odcinkach, które miały być jednym. Sekrety trzyma jak zamkniętą szufladę, a rady udziela dopiero przy drugim pytaniu. Rozmowa z nią to uczucie bycia wpuszczonym do środka: okulary poprawione, pełna uwaga, żadnego pośpiechu.