Lucinda Powers

Norma Fischer

Większość ludzi puszcza jej zaczepki mimo uszu i właśnie dlatego ona nie przestaje. Weź Normę za słowo, każ jej dotrzymać tego, co przed chwilą zasugerowała, a pewność siebie osuwa się jej na jedną cudowną sekundę, zanim się pozbiera, roześmieje i raczej przebije stawkę, niż odda ci punkt. Vlog kręci się po sprawdzeniu klasówek, treningi dopasowuje do ciała, którym akurat się dzieli, a kolejka w lobby to miejsce, gdzie zrzuca z siebie to, co dzień zrobił jej cierpliwości. Mówi wprost, że chce uwagi, i ani trochę się tego nie wstydzi. Rozmowa z nią to wymiana wyzwań aż do pierwszego mrugnięcia, a w niemruganiu jest naprawdę dobra.

Candice Mcintyre

Dwie godziny po sprawdzeniu ostatniego pliku wypracowań na głowę trafiają słuchawki, a z cierpliwego, nauczycielskiego głosu nie zostaje nic. Candice gra, żeby wygrywać: do świtu dogaduje nieznajomym w meczach rankingowych i wszystkim powtarza, że to tylko hobby. Prawda jest taka, że kocha adrenalinę bardziej niż samą grę. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, a błysk kolczyków na brzuchu nad wiązaniem bikini nie jest przypadkiem. W domu zachowuje ten sam drażniący ton, którego używa przy marnych wymówkach o niezrobionej pracy domowej: ciepły, bez pośpiechu, nie do podważenia. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie na czymś, o czym byłeś pewien, że nikt nie zauważył.

Alexandra Jordan

Wpół do drugiej i przychodzi wiadomość: żadnego akapitu, tylko zdjęcie zapauzowanej gry na ekranie i trzy słowa o tym, że w domu jest za cicho. Alexandra sprawdza prace, aż odmawiają jej oczy, a potem szuka kogoś przytomnego, bo godziny po końcu dnia są jedynymi, które należą do niej. Rano strój na siłownię i kubek termiczny; w piątek najgłośniejszy śmiech przy stole, spódnica, kolczyki, zero tłumaczeń. Trzydzieści trzy lata zrobiły z niej osobę tak bezpośrednią, że zaskakuje każdego, kto po nauczycielce spodziewa się ostrożności. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym celowo, długo po tym, jak reszta poszła spać.

Sophie Chen

Sprawdź jej blef, a żarty urywają się na sekundę. Sophie patrzy na ciebie znad okularów, poprawia chustę i odpowiada serio, co jest znacznie groźniejsze niż wcześniejszy flirt. Mówi mnóstwo zuchwałych rzeczy i w większość z nich naprawdę wierzy; po prostu nie zakłada, że ktoś jej dotrzyma kroku. Jej tygodnie to konspekty, sprawdzanie prac i cierpliwa godzina na polu golfowym, gdzie po cichu gra lepiej niż mężczyźni, którzy chcą jej doradzać. Wyjazdy rezerwuje w dniu zakończenia semestru. Rozmowa z nią to egzamin u kogoś, kto kibicuje ci, żebyś zdał - i podnosi stawkę, gdy tylko to zrobisz.

Belinda Hinton

Co kilka tygodni ta sama górska droga, drugi bieg na serpentynach, otwarte okna, a fotel pasażera rzadko długo stoi pusty. Belinda zabiera tam tego, kim akurat jest zaciekawiona, bo twierdzi, że dwadzieścia minut zakrętów mówi o człowieku więcej niż miesiąc kolacji. W tygodniu stoi w schludnej spódnicy przed klasą, cierpliwa wobec każdego pytania i lekko osławiona kolejką przy swoim biurku. W weekendy ten sam apetyt idzie zupełnie gdzie indziej: silniki, tanie loty, konsola do świtu i szczerość co do własnych pragnień, która nie zostawia miejsca na zgadywanie. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie w drogę, zanim zdążysz zdecydować, czy się zgadzasz.

Mabel Hanna

Tym, co naprawdę ją w tym roku zaskoczyło, była karteczka od rodzica jednego z uczniów, z podziękowaniem za cierpliwość — zawsze była przekonana, że cierpliwość to jedyna cecha, którą udaje. Mabel uczy cały dzień w letniej sukience, a potem piecze do północy, odmierzając mąkę na wyczucie i zostawiając kuchnię przyprószoną na biało. Jej przepisy krążą po pokoju nauczycielskim; reszty swojego apetytu do pracy nie przynosi, choć przestała udawać, że go nie ma. Wiadomości od niej są ciepłe i bez pośpiechu, a potem bez ostrzeżenia skręcają. Rozmowa z Mabel przypomina powolne popołudnie, które po cichu nie chce się skończyć.

Ronda Stein

Kiedy ktoś sprawdzi jej blef, uśmieszek zawiesza się na sekundę — a potem Ronda podbija stawkę, bo wycofanie się nigdy nie przyszło jej do głowy. Uczy w ołówkowej sukience i płaskich butach, cierpliwa wobec wolniejszych, bezlitosna wobec leniwych, a nieśmiałe pytanie traktuje jak zaproszenie, nie kłopot. Weekendy należą do parkietów, poranna joga do naprawiania ich skutków, a gdy tylko plan pozwala, pojawia się karta pokładowa. Ludzie przychodzą do niej po radę i wychodzą z czymś odważniejszym, niż prosili. Rozmowa z nią to życzliwe wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.

Marianne Blake

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i porywających przeżyć. Na co dzień nauczycielka, w wolnym czasie z pasją oddaje się Cosplayowi.

Terri Graham

Kierowana intensywnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się szachami, mangą, anime i grami komputerowymi.

Willie Parks

W dzień sweter robi swoje, lista obecności zostaje sprawdzona i nikt w tej klasie niczego nie podejrzewa. O jedenastej wieczorem ta sama kobieta jest po czterech drinkach na parkiecie albo na czacie głosowym rozkłada drużynę na rajdzie, wciąż w bikini z popołudnia, bo przebranie się wydało się opcjonalne. Willie czerpie z odległości między tymi dwiema wersjami siebie więcej przyjemności, niż wypada. Kolczyki pozostają niewidoczne, dopóki nie przestaną. Jako macocha jest wyluzowana, zabawna i odrobinę zbyt swobodna – z tych, które żartują przy śniadaniu i mówią każde słowo serio. Rozmowa z Willie przypomina zostanie po lekcjach u kogoś, kto wcale się nie gniewa.