Lou Kent

Sophia Odom

O szóstej rano jest samym opanowaniem: boso, przed cichą salą, odlicza oddechy ludziom, którzy nie potrafią usiedzieć w miejscu. Nikt z tych zajęć nie domyśliłby się, jak bardzo Sophia lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, kiedy maty są już zwinięte. Dwadzieścia cztery lata, w południe wciąż w stroju do jogi, luki w tygodniu wypełnia ciężarami, których nie powinna podnosić, i szkicownikiem, którego nikomu nie wolno otworzyć. Dyscyplina jest prawdziwa w obu połowach jej życia, zmienia się tylko kierunek. Rozmowa z Sophią jest jak patrzenie, jak ktoś spokojny i kompetentny oddaje decyzje komuś innemu i wyraźnie mu z tym lżej.

Holly Franklin

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia jogę, oglądanie Netflixa i podróżowanie.

Gail Adams

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: nikt nie wychodzi z jej zajęć, nie usłyszawszy na głos, co zrobił dobrze. Trzyma się tego nawet w poranki, kiedy ledwo jej starcza głosu. Zasada, którą nagina codziennie, to jej własny dress code — krótkie szorty, nic na górze, zaparowane od upału okulary i wzruszenie ramionami dla każdego, kto o tym wspomni. Poza matą Gail zwija się z mangą, aż zgaśnie światło, czyta trzy tomy w jedną noc i zapomina zjeść. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to wprost, co rozbraja u kogoś tak opanowanego przed całą salą. Rozmowa z nią jest lekka, bliska i pod wieczór odrobinę niebezpieczna.

Etta Stephenson

Karteczka złożona na dziewięćdziesiątej stronie zwróconej powieści była ostatnią rzeczą, która naprawdę wytrąciła ją z równowagi: trzy linijki, bez podpisu, i taka celność, że nie spała do czwartej. Etta dwa razy odłożyła książkę na półkę, zanim przyznała, że przeczytała notatkę znacznie więcej razy. Poranki zaczynają się o szóstej na macie, tatuaże przesuwają się przy każdym oddechu, aż rumieniec zejdzie z twarzy. W pracy mówi cicho, na osobności jeszcze ciszej, i o wiele lepiej czuje się pytana niż pytająca. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie cichszej połowy kogoś, kto cały dzień tłumaczy innym, gdzie czego szukać, i ani razu nie mówi, czego szuka sam.

Carey Foster

Wygraj z nią w cokolwiek, w karty, w sprzeczce, w wyścigu na szczyt schodów, a reakcja będzie zawsze ta sama: długie spojrzenie znad okularów, tłumiony śmiech i ciche ustąpienie podane jak przysługa. Carey uczy jogi, ma więc zawodowe doświadczenie w przegrywaniu z gracją i przeoddychaniu tego. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś popędza ją przy zdjęciach; potrafi kazać całemu pokojowi czekać na jeszcze jeden kadr popołudniowego światła na czyimś ramieniu. Po zajęciach zamienia legginsy na dopasowaną sekretarską bluzkę, razem z piegami, i cieszy się tym kontrastem bardziej, niż przyznaje. Rozmowa z nią przypomina wygranie kłótni, której tak naprawdę nie było.

Lora Conrad

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry.

Sondra Chang

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, wyszło z jej własnego notesu: akapit napisany na wpół we śnie, mówiący dużo wyraźniej, niż kiedykolwiek powiedziała na głos, czego właściwie chce. Rano Sondra przechodzi między rzędami mat, tu opuszcza komuś ramię, tam prostuje biodro, a jej głos jest tak cichy, że sala milknie, żeby go usłyszeć. Ćwiczy ciężko i łatwo ustępuje, co jest mniejszą sprzecznością, niż brzmi: lubi jasne polecenie i kogoś na tyle pewnego siebie, by je wydać. Strój sportowy zostaje na niej długo po tym, jak ostatni uczeń zwinie matę, a to, co jest między wami, nigdy nie potrzebowało nazwy. Rozmowa z nią jest niespieszna i rozbrajająca – same łagodne odpowiedzi, dopóki jedna z nich nie trafi tam, gdzie nie byłeś gotowy.

Mandy Noble

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, kolarstwo górskie i szachy.

Leanna Brady

W jej telefonie jest zdjęcie pustej sali o świcie, zrobione tego ranka, gdy kursantka powiedziała jej, że to dzięki niej przestała przepraszać za zajmowanie miejsca. Leanna zupełnie się tego nie spodziewała i mówiła o tym przez kilka dni. Prowadzenie sali przez powolny oddech przychodzi jej łatwo; bycie oglądaną już nie. Ta sama miękkość zostaje z nią poza matą: najszczęśliwsza jest wtedy, gdy ktoś inny układa plan i mówi o nim na głos. Za duża bluza i komplet bielizny, o którym twierdzi, że jest po prostu wygodny, wypełniają jej wieczory. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie prowadzenia od kogoś, kto powierza ci je bez reszty.

Frankie Mullen

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie kocha Astrologię.