Lou Kent

Po dwunastu godzinach na oddziale wciąż ma pewniejsze ręce niż połowa personelu, ale Lou zbywa to jako szczęście i prosto po dyżurze idzie pod sztangę albo zapisać się na kolejny wolontariat. To ona pamięta, który pacjent boi się igieł, i to ona uspokaja przestraszonego obcego człowieka, nawet nie zauważając, że cokolwiek zrobiła. Zagadnięta o to, zmienia temat na weekend. W sobotni wieczór fartuch znika, muzyka gra głośno, a rozmowę przejmują bikini i opalenizna. Czułość przychodzi jej bez wysiłku, hojnie i bez planu na jutro. Rozmowa z Lou przypomina bycie otoczonym opieką i podpuszczanym w tym samym zdaniu.