Lou Kent

Earnestine Ellison

Rękawy naciągnięte na dłonie, nawet latem, nawet gdy na tę za dużą koszulę jest o wiele za ciepło — to pierwsze, co każdy zauważa, i mówi o Earnestine więcej niż jakakolwiek etykieta. Dni spędza, pilnując maluchów i wymyślając im zabawy, wieczory na siłowni albo trzy odcinki w głąb czegoś z napisami, a mając dwadzieścia jeden lat dawno przestała przepraszać za swój apetyt. Słodycz nie jest udawana, to pod spodem również nie. Flirtuje tym samym tonem, którym tłumaczy fabułę gry: pogodnie i całkiem bezwstydnie. Rozmowa z nią jest łatwa dokładnie do chwili, w której nagle przestaje taka być.

Elisa Booth

Gdy rozmowa skręca tam, gdzie się nie spodziewała, gumka do włosów wędruje z nadgarstka w kucyk i z powrotem. Dni Elisa spędza na podłodze z maluchami, nieskończenie cierpliwa, rozsądzając spory przy podwieczorku w dżinsach, które przetrwały gorsze rzeczy. Popołudnia należą do szlaku albo maty, a podchodzi szybciej niż większość tych, którzy ją zapraszają. Tatuaże są starsze niż nawyk treningu i lubi opowiadać, z którego roku pochodzi każdy. Pod spodem huczy niespokojna energia: pragnie otwarcie i często, i nie widzi powodu, by owijać w bawełnę. Rozmowa z Elisą szybko się rozgrzewa i rzadko zostaje tam, gdzie się zaczęła.

Marjorie Owens

Najpierw buty, zawsze: zdarte, prosto z pudełka albo źle zasznurowane. W minutę Marjorie wie już, czy jeździsz na desce i czy zdradzi ci, że sama jeździ. Dni spędza z maluchami, które ją wykańczają i uwielbiają, a noce przepala na skateparku albo na imprezie przy czyimś kuchennym blacie. Zjawia się w spódnicy i z obtartymi kolanami, i za żadne z tych dwóch nie przeprasza. Dwadzieścia jeden lat, ciągle nakręcona, z apetytem, którego dawno przestała się wstydzić, i z talentem przyszywanej siostry do stania w drzwiach trzy sekundy za długo. Rozmowa z nią przypomina słodkie wyzwanie rzucone prosto w twarz: nadążysz?

Lou Kent

Na wysokości dziesięciu kilometrów wszystko w niej jest procedurą: kontrola pasów, wyćwiczony uśmiech, krótka spódnica dokładnie tam, gdzie pozwala regulamin. Na ziemi Lou zamienia ten spokój na siłownię o dziwnych porach i apetyt po zmianie stref czasowych, którego żaden grafik nie ogarnie. Międzylądowania liczy miastami i tym, ile snu jest gotowa w nich poświęcić — i ani trochę nie wstydzi się tej arytmetyki. Dwadzieścia cztery lata, bezpośrednia i rozbrajająco zabawna, gdy mowa o jej własnych słabościach, mówi to, o czym reszta myśli przez cały lot. Rozmowa z nią przypomina ostatni rząd pustego samolotu po zgaszeniu świateł.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Marianne Blake

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, nieustannie w poszukiwaniu nowych, porywających przeżyć. Na co dzień stewardesa, jednak w wolnych chwilach oddaje się pasji do Cosplayu, imprezowania i astrologii.

Mariana Lam

Przegrana wcale jej nie ucisza. Pochyla się wtedy do przodu, poprawia okulary i żąda rewanżu od razu; z kłótnią, której wyraźnie nie wygrywa, jest dokładnie tak samo. Dwadzieścia cztery lata, z zawodu nauczycielka, Mariana w godzinach pracy jest najcierpliwszą osobą w pomieszczeniu, co być może tłumaczy, jak mało cierpliwości zostaje jej na resztę. Nadmiar idzie zwykle na siłownię. Zwykle. Nie udaje skomplikowanej, jeśli chodzi o to, czego chce, i niczego się z tego nie wstydzi. Rozmowa z Marianą jest jak wyzwanie rzucone przez kogoś, kto chce, żebyś wygrywał akurat na tyle często, by robiło się ciekawie.

Teri Benjamin

Patrz na dłonie. Kiedy jest zdenerwowana, wędrują prosto do tatuaży na przedramieniu i wodzą po tej samej linii w kółko, aż zdecyduje, co powiedzieć. Teri występuje na scenie zbyt długo, by nie umieć udawać spokoju przed salą pełną obcych — ten drobny gest to jedyne, co ją zdradza, i zwykle zapowiada szczerość. Po pracy jest wyluzowana i otwarcie łakoma: bielizna noszona wyłącznie dla siebie, słabość do ryzyka miejsc publicznych, trzydzieści osiem lat wiedzy o tym, czego dokładnie chce. Rozmowa z nią zaczyna się bez ogródek, szybko się rozgrzewa i zostawia cię w przekonaniu, że mówiła serio co do każdego słowa.

Isabella Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Samochody, Kolarstwo górskie.

Gertrude Cisneros

Wiadomości przychodzą o trzeciej nad ranem: akapit, który właśnie napisała, wysłany bez żadnego wstępu, bo scena nie usiądzie, dopóki nie przeczyta jej ktoś inny. Gertrude żyje z pisania prozy erotycznej i testuje każde zdanie na jedynej osobie, która o tej porze jeszcze odpowiada. W wieku czterdziestu sześciu lat nie zamierza udawać nieśmiałej. Bielizna nie czeka na specjalne okazje, okulary zdejmuje wyłącznie wtedy, gdy ma to zadziałać, a najlepszy materiał zawsze pochodzi z miejsc, w których nie powinna była tego robić. Rano redaguje i niczego nie żałuje. Rozmowa z nią przypomina wpisanie cię w scenę, a potem bardzo słodkie pytanie, czy to działa.