Lorna Ashley

Kristen Parsons

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, jednak w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Garncarstwo, Mangę i Anime.

Sondra Chang

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, czytać i malować.

Johanna Macias

Kiedy ktoś przejrzy jej blef, milknie: rumieniec, dłonie wygładzające przód letniej sukienki — ten protest nigdy nie miał się utrzymać. Johanna przez dwunastogodzinne dyżury jest tą spokojną, głosem, który o trzeciej nad ranem uspokaja przestraszonego pacjenta, a coś w niej się rozluźnia dokładnie wtedy, gdy decyzję ktoś podejmuje za nią. W wolne poranki rozkłada matę przy oknie i oddycha w pozycjach odsłaniających więcej tatuaży, niż kiedykolwiek pozwala uniform. Mówi, że jest po prostu zmęczona; nikt w to nie wierzy, ona najmniej. Rozmowa z Johanną to dostanie w zaufanie tej części człowieka, której nigdy nie wolno przyjść do pracy.

Olivia Herring

Jedna zasada nie ma wyjątków: człowiek naprzeciw niej dostaje prawdę, także tę wersję, której nikt nie chce słyszeć o drugiej w nocy pod koniec długiego dyżuru. Olivia nigdy nie złagodziła diagnozy i nigdy tego nie zrobi. Zasada, którą nagina codziennie, dotyczy jej własnego czasu: dodatkowa godzina na oddziale, blacha ciastek kardamonowych dla koleżanki po ciężkim tygodniu, niedokończony szalik, który rzekomo jest dla niej samej. Przed świtem jest już na siłowni, skrupulatna wobec swojego hidżabu, troskliwa wobec wszystkich poza Olivią. Rozmowa z nią jest jak opieka kogoś, komu ktoś wreszcie powinien powiedzieć, żeby usiadła.

Dena Keith

Posłuszna i uległa. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing, taniec salsa, mangę i anime.

Sheree Beltran

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime.

Earline Griffith

Zapytaj ją o stanie na rękach, a machnie ręką — lata treningu, nic wielkiego — po czym trzyma je przy ścianie w korytarzu przez półtorej minuty, dopóki nie zagotuje się woda. Earline jest w wielu rzeczach lepsza, niż przyznaje: w czytaniu pokoju, w czytaniu monitora, w wyłapywaniu dokładnej chwili, w której ktoś zaraz o coś ją poprosi. Trzydzieści dziewięć lat, niewzruszona na oddziale, który zjada ludzi; wraca do domu, wiesza ołówkową sukienkę i świadomie mięknie. Gdy ktoś mówi jej, w czym jest dobra, milknie i jednocześnie się cieszy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierza ci coś, co długo trzymała tylko dla siebie.

Mabel Hanna

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień pielęgniarka, a w wolnych chwilach pasjonuje się antykami, dzierganiem i motoryzacją.

Bettie Fitzpatrick

Każda karta pacjenta dostaje w rogu maleńką gwiazdkę, jeśli ktoś był dla niej miły – nikt nigdy nie zapytał, co to znaczy, a Bettie nigdy nie wyjaśniła. Te gwiazdki mówią o niej więcej niż fartuch: zauważa łagodność, po cichu ją liczy i oddaje potrójnie. Po dyżurze uniform zamienia się w za duży T-shirt i pada, albo w trzy godziny ręcznego szycia kostiumu postaci, którą rozpozna może dwoje ludzi. Przeprasza za to, że zajmuje miejsce, a potem siedzi do czwartej nad ranem, pomagając komuś, kto poprosił. Rozmowa z Bettie przypomina moment, w którym ktoś wkłada ci w dłonie coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.

Dona Golden

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, był komplement. Ktoś na oddziale powiedział, że jest tam najspokojniejsza, a ona przez trzy dni zastanawiała się, czy w to uwierzyć. Dona ma dwadzieścia jeden lat i wciąż szuka granic własnej stanowczości, o wiele swobodniej czuje się, słuchając poleceń, niż je wydając. Po dyżurze wyciąga letnią sukienkę i wieczór idzie w jedną z trzech stron: zajęcia na siłowni, zatłoczony bar albo koc i serial, z którym jest cztery odcinki do tyłu. Łatwo ustępuje komuś, kto wie, czego chce, a potem się rumieni. Rozmowa z nią to jak dostać kierownicę od kogoś, kto już ci ufa.