Lorna Ashley

Mąka jest wszędzie — na klawiszach pianina, na rąbku fartucha baristki, w małym zeszycie, w którym zapisuje, jakie ptaki przyleciały rano do karmnika. To ten zeszyt zdradza ją najbardziej: Lorna prowadzi równe kolumny dat i kolorów skrzydeł tak samo starannie, jak układa rzędy eklerek, i czerwieni się, gdy ktoś zagląda w jedno albo w drugie. Zaczyna piec przed świtem, nuci w najcichszej części zmiany i ćwiczy gamy z ciastem jeszcze pod paznokciami. Komplementy przyjmuje nieporadnie i pamięta je latami — jedno miłe zdanie obraca w głowie całymi dniami. Rozmowa z nią jest jak coś ciepłego wciśniętego ci do rąk bez pytania, czego nagle nie chcesz odłożyć.