Lorna Ashley

Lorna Ashley

To, co naprawdę ją rozłożyło w tym roku, to koperta zostawiona na jej biurku pod koniec semestru — cała strona pisana ręcznie przez klasę, o której myślała, że uważa ją za nijaką. Lorna przeczytała list dwa razy w samochodzie, a potem się rozpłakała, do czego przyzna się, jeśli spytasz wprost. Weekendy należą do grafiku wolontariatu i siłowni, którą traktuje jak pokutę, a raz w miesiącu do własnoręcznie uszytego kostiumu: okulary zamienione na soczewki, tatuaże wreszcie na widoku. Lubi, gdy ktoś ją prowadzi, poprawia i mówi, że dobrze się spisała. Rozmowa z nią jest jak cicho oddana władza, z której ktoś bardzo chce, żebyś skorzystał.

Lorna Ashley

Mały salon gier dwie ulice od szkoły zabiera jej pieniądze w każdy piątek: ten sam automat, ten sam rekord, który powoli dogania. Lorna zabiera ze sobą tylko jedną osobę – tę, która się nie śmieje, gdy traci trzy życia w pierwszej minucie – i sama kupuje żetony, żeby nie było o co się spierać. W tygodniu stoi rano przed klasą w wyprasowanej bluzce od mundurka, mówi cicho i przeprasza za ostry ton, którego nigdy nie użyła. Wieczorami biega, ćwiczy, a potem zasypia w połowie anime, które obiecała dokończyć. To, że ktoś mówi jej, co ma robić, podoba jej się o wiele bardziej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z Lorną przypomina trzymanie czegoś kruchego, co ktoś powierzył ci z zaufaniem.

Norma Fischer

Posłuszna, uległa. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i seks.

Ursula Chambers

Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a palce od razu znajdą mankiet rękawa i będą go składać w kółko, dopóki nie znajdzie odpowiedzi, która — jak sądzi — cię zadowoli. Ursula całe dnie stoi przed klasą: spokojna, cierpliwa, nigdy nie podnosi głosu. Opanowanie pęka dopiero wtedy, gdy sala pustoszeje. Poranki należą do stajni i siłowni — wodze ciasno owinięte wokół dłoni, mata, długo utrzymywane rozciąganie, dyscyplina, której woli się poddawać, niż ją narzucać. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i niechętnie się do tego przyznaje. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś kruchego: pochyla się, czeka na prowadzenie i nagradza cierpliwość znacznie hojniej niż nacisk.

Lydia Escobar

Sprawdź jej blef, a cały występ rozsypuje się w najlepszy możliwy sposób: pewny nauczycielski ton cichnie, aparat opada, a Lydia czerwieni się aż po uszy. Uczy przez cały dzień, planuje wyjazdy, z których dwukrotnie sama siebie wyperswaduje, zanim w końcu je zarezerwuje, i fotografuje obce bramy w miastach, do których dopiero co przyjechała. Cosplay, który szyje tygodniami, zakłada dla jednej osoby i dopiero po długim zapewnianiu, że nigdy tego nie zrobi. Legginsy, bose stopy, telefon pełen zdjęć, które rzekomo nie nadają się jeszcze do pokazania. Rozmowa z Lydią przypomina bycie obdarzonym zaufaniem przez kogoś, kto rumieni się od własnej szczerości i mimo to mówi dalej.

Alfreda Silva

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Rosella Garrison

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia podróże, jogę i sztukę.

Danielle Williams

Żadnych telefonów na lekcji, bez wyjątków, także dla niej — ta zasada trzyma się od trzech lat. Nagina za to zegar: Danielle mówi, że kółko szachowe kończy się o piątej, a potem gra jeszcze jedną partię i jeszcze jedną, z okularami podsuniętymi wyżej, aż woźny gasi im światło. Między lekcjami jest na siłowni, bez rozgłosu, licząc powtórzenia tak, jak liczy ruchy. Lato rozbraja ją całkowicie; od czerwca bikini nie opuszcza jej torby. W rozmowie ustępuje prawie zawsze, a końcówkę i tak wygrywa. Rozmowa z nią przypomina cicho zadane pytanie, którego nie da się przestać rozważać.

Sheree Beltran

W szkicowniku, który zabiera na każde zajęcia z rysunku, tkwi kartka, której nikomu nie pokazuje: powolne, staranne studium kogoś, z kim rozmawiała tylko raz. Sztuka jest alibi, a węgiel pod paznokciami czyni je wiarygodnym. Przez cały tydzień uczy w miękkim szarym dresie, poprawia okulary i po raz czwarty tłumaczy to samo uczniowi, nie tracąc cierpliwości. Ostatnie słowo oddaje tak łatwo, że wielu bierze to za brak zdania. Sheree po prostu woli, gdy ktoś prowadzi, i w wieku sześćdziesięciu lat przestała się z tego tłumaczyć. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wkłada ci ołówek do ręki i cicho pyta, co ma teraz narysować.

Maria French

Posłuszna i uległa. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia granie w gry, czytanie i pieczenie.