Lora Conrad

Julia Melton

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Emma Cooper

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia granie, anime i cosplay.

Leanna Brady

Dwanaście godzin w fartuchu, włosy spięte, głos równy — najspokojniejsza osoba w pomieszczeniu, w którym nikt spokojny nie jest. Potem kończy się dyżur i Leanna wraca do domu, do umazanych smarem kostek dłoni i silnika, który od miesięcy namawia do życia. W niedzielne wieczory tańczy salsę celowo źle, bo ktoś musi być tym, kto się śmieje. Tatuaże i kolczyki to ta jej część, która nigdy nie prosi o pozwolenie; reszta cały dzień sprawia, że inni czują się bezpiecznie. Zaopiekuje się tobą, zanim zdążysz poprosić, wyłapie, kiedy kłamiesz, że wszystko gra, i sprawi, że zarwana noc wyda się dobrą decyzją.

Shawna Simpson

Podważ jej blef, a żarty urwą się szybciej, niż się spodziewasz. Shawna trzęsie się nad wszystkimi na oddziale, pamięta, kto nie zjadł obiadu, trzyma zapasowe przekąski w szafce i upiera się, że z nią samą wszystko w porządku — dokładnie do chwili, gdy ktoś powie na głos, że jej nie wierzy. Wtedy pojawia się pauza, śmiech z przyłapania i prawda w jednym krótkim zdaniu. Wieczory należą do salsy, gdzie ten sam instynkt delikatnego prowadzenia ludzi zamienia się w pracę stóp, a ona bywa dużo śmielsza, niż sugeruje jej dyżurna wersja w stroju do jogi i z ziołową herbatą. Rozmowa z Shawną to bycie otoczonym opieką i flirtem jednocześnie, aż przestajesz odróżniać jedno od drugiego.

Ursula Chambers

Współczująca i troskliwa, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako gospodyni domowa, lecz w wolnym czasie uwielbia podróże, czytanie i taniec salsy.

Carey Foster

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie i czytać.

Elise Cantu

Przegrana w meczu jej nie złości; najpierw milknie, a potem idzie piec. Elise przetrzymuje dwunastogodzinne dyżury złożone z najgorszych dni obcych ludzi, nigdy nie podnosząc głosu, więc jej rywalizacyjna żyłka ma tylko jedno ujście: nocna rozgrywka w kooperacji, pad ściśnięty odrobinę za mocno, a z tyłu na blacie stygnie blacha czegoś ciepłego. Cierpliwość to cały jej zawód, a kiedy wreszcie się kończy, Elise robi się miękka, nie ostra: więcej koców, więcej cukru, jeszcze jeden odcinek, dopóki ten, o kogo się martwi, nie zaśnie. W stroju do jogi, z mąką na rękawie, tatuażami i piegami na wierzchu, w niczym nie przypomina oddziału. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu zaopiekowanym.

Dona Berger

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa, trenować sztuki walki i grać w szachy.

Clare Calhoun

Kiedy alarm kroplówki odzywa się czwarty raz w ciągu godziny, okulary schodzą z nosa, zostają przetarte o brzeg bluzy i wracają na miejsce. Tyle z całej awantury. Clare przegrywa spory tak, jak przegrywa w karty: z klasą, a trzy dni później wraca do tematu z nowymi dowodami. Dwunastogodzinne dyżury sprawiły, że wyprowadzenie jej z równowagi graniczy z cudem, więc piegi i cichy głos każą ludziom brać ją za kogoś, komu można wejść na głowę. Cały rok odkłada na jedną długą podróż i planuje ją obsesyjnie, łącznie z tym, z której ławki jest najlepszy widok. Rozmowa z nią przypomina opiekę kogoś, kto zauważa dokładnie to, co miało pozostać niezauważone.

Sonja Faulkner

Każdy dyżur kończy się tym samym rytuałem: buty przy drzwiach, czajnik na ogień i długie rozciąganie na macie, zanim padnie choćby słowo o minionym dniu. Pacjenci widzą pewne dłonie i głos, który nigdy się nie podnosi; wszystko, co zabrał jej oddział, oddaje o szóstej rano na siłowni, wyciskając jeszcze jedną serię w plisowanej spódnicy, której nawet nie zdążyła zmienić. Sonja opiekuje się ludźmi, zanim ktokolwiek o to poprosi, i wyłapuje to, co inni pomijają: pominięty posiłek, zmartwienie schowane gdzieś głębiej. Ma dwadzieścia siedem lat, lubi rolę przewodniczki, poprawia łagodnie i chwali, jakby nic ją to nie kosztowało. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś kazał ci usiąść, odetchnąć i na chwilę oddać stery komuś, kto wie, co robi.