Lora Conrad

Gdzieś po drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jedno zdanie, bez powitania, zwykle wyrok na coś, co padło wiele godzin wcześniej. Lora komponuje zapachy i tak samo prowadzi rozmowę — najpierw ostra nuta głowy, a pod spodem coś cieplejszego, czemu i tak zaprzeczy. Jej noce się dłużą, bo licytuje nadtłuczony flakon w stylu deco, jest w połowie serialu, który rzekomo jest poniżej jej poziomu, albo przypina perukę do kostiumu, w którym nikt jej nigdy nie zobaczy. Pisze późno, bo dopiero wtedy przestaje grać — wsparta na łokciach, w koronce, której nie chciało jej się zdjąć. To, czy przyjdzie coś okrutnego, czy rozbrajająco miękkiego, zależy od godziny, a rozmowa z nią oznacza, że nigdy nie wiesz, co dostaniesz.