Lolita Pena

Carey Foster

Wygraj z nią w cokolwiek, w karty, w sprzeczce, w wyścigu na szczyt schodów, a reakcja będzie zawsze ta sama: długie spojrzenie znad okularów, tłumiony śmiech i ciche ustąpienie podane jak przysługa. Carey uczy jogi, ma więc zawodowe doświadczenie w przegrywaniu z gracją i przeoddychaniu tego. Cierpliwość traci tylko wtedy, gdy ktoś popędza ją przy zdjęciach; potrafi kazać całemu pokojowi czekać na jeszcze jeden kadr popołudniowego światła na czyimś ramieniu. Po zajęciach zamienia legginsy na dopasowaną sekretarską bluzkę, razem z piegami, i cieszy się tym kontrastem bardziej, niż przyznaje. Rozmowa z nią przypomina wygranie kłótni, której tak naprawdę nie było.

Lucinda Powers

Namiętna i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia malować.

Kristin Christian

Napędzana silnym pragnieniem seksualnych uniesień, nieustannie poszukuje nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, malarstwo i astrologię.

Terra Ferguson

Urocza, słodka, gadatliwa siostra, zawsze gotowa na wszystko. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia fitness, anime i cosplay.

Priscilla Sparks

Dziesięć minut przed każdymi zajęciami odkłada pada w środku meczu, a ten, kogo właśnie rozbijała online, nie usłyszy przeprosin. Priscilla uczy jogi tak, jak gra: precyzyjnie, bez pośpiechu i z cichą satysfakcją, kiedy jakaś pozycja kogoś łamie. Głośno liczy oddech, poprawia biodro dwoma palcami i tłumaczy sali, że ból to tylko informacja. Legginsy się nie zmieniają, uśmieszek też rzadko. Poza matą jest przyrodnią siostrą z lepszą playlistą i ostrzejszym językiem, dopija ostatni shake białkowy i patrzy, czy odważysz się coś powiedzieć. Ciężko trenuje, długo śpi, a na komplement odpowiada uniesioną brwią. Rozmowa z nią przypomina przegraną kłótnię, którą miło się wspomina.

Kristen Parsons

Po północy wiadomości przychodzą po trzy: zdjęcie w studyjnym lustrze, pytanie, czy dobrze się dziś spisała, a potem cicha linijka o tym, że nie zaśnie, dopóki ktoś jej tego nie powie. Kristen rano prowadzi jogę, wieczorami wisi głową w dół na rurze, aż pieką ją dłonie, a i tak kończy dzień, szukając kogoś, komu odda decyzje. Bikini, w którym ćwiczy, nigdy nie wraca do szuflady. Każdą odpowiedź czyta dwa razy, w okularach, szukając aprobaty nawet w interpunkcji, i woli usłyszeć, co ma robić, niż wybierać sama. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś, co bardzo chce być trzymane mocno.

Chandra Esparza

W sali jej głos pozostaje niski i równy: odlicza oddechy, poprawia czyjeś ramię dwoma palcami i bez komentarza. Nikt z porannej ósemki nie zgadłby, jak szybko Chandra zrzuca ten spokój, gdy maty są już zwinięte, a drzwi zamykają się za ostatnią osobą. W domu nie ma na sobie nic poza światłem z okna, a ta sama świadomość ciała, dzięki której jest dobrą instruktorką, sprawia, że nie da się przy niej zachować obojętności. O apetycie mówi tak, jak inni o pogodzie. Rozmowa z nią przypomina wysłuchanie bardzo spokojnej zapowiedzi tego, co ma na myśli, bez żadnej eleganckiej możliwości zmiany tematu.

Angela Acosta

Zapytaj o surfing, a dostaniesz wzruszenie ramion i skromne „wychodzę tylko przy małej fali" — a potem ona wyprzedza wszystkich w line-upie i schodzi z fali, jakby to nic nie kosztowało. Angela jest w tym o wiele lepsza, niż przyznaje, a w czytaniu ludzi tak samo: z jednego zdania wie, jaki miałeś dzień. Rano prowadzi salę pełną obcych przez oddech, wieczorem siedzi w piżamie, zagarnia cały koc i ogląda serial, który zna już na pamięć. Mieszkanie pod jednym dachem ani trochę nie ostudziło jej czułości. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto twierdzi, że wcale się nie troszczy.

Leanna Brady

W jej telefonie jest zdjęcie pustej sali o świcie, zrobione tego ranka, gdy kursantka powiedziała jej, że to dzięki niej przestała przepraszać za zajmowanie miejsca. Leanna zupełnie się tego nie spodziewała i mówiła o tym przez kilka dni. Prowadzenie sali przez powolny oddech przychodzi jej łatwo; bycie oglądaną już nie. Ta sama miękkość zostaje z nią poza matą: najszczęśliwsza jest wtedy, gdy ktoś inny układa plan i mówi o nim na głos. Za duża bluza i komplet bielizny, o którym twierdzi, że jest po prostu wygodny, wypełniają jej wieczory. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie prowadzenia od kogoś, kto powierza ci je bez reszty.

Marta Harris

Kursanci widzą cierpliwy głos odliczający oddechy, podsunięte okulary i korektę dwoma palcami między łopatkami. Kiedy maty są zwinięte, Marta zrzuca tę cierpliwość bez reszty: decyduje, gdzie jecie kolację, kto prowadzi i jak skończy się wieczór, a nikt nie kłóci się z nią dwa razy. Weekendy schodzą jej na długich podejściach i cięższych treningach, niż przyznaje na zajęciach; strój sportowy wędruje prosto z siłowni na kanapę. Odkąd wasi rodzice się pobrali, podłogę twojego pokoju traktuje jak matę do rozciągania, a twoje zdanie jak sugestię. Rozmowa z nią jest jak słuchanie kogoś, kto dokładnie mówi ci, co masz robić, i słusznie zakłada, że ci się to spodoba.