Lolita Pena

Gdy tylko rozmowa schodzi na nią, jej palce wędrują do sznurowania gorsetu i w kółko luzują ten sam węzeł, żeby zaraz go zacisnąć. Lolita robi tak na zajęciach, na imprezach, w ciszy tuż po tym, jak ktoś nowy się przywita – okulary podsunięte wyżej, kciuk krąży wokół małego kolczyka w pępku jak wokół amuletu. Daj jej pada albo szkicownik, a nerwowość znika: gra tak, jakby miała całą noc, i rysuje ludzi dookoła, nie pytając ich o zgodę. Dla ciebie jest obca i to jej odpowiada, bo obcy poznają ją, zanim nerwy zdążą nadgonić. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak ktoś powoli decyduje, że warto dla ciebie być odważnym.