Lizzie Horn

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos — gumka do włosów przewijana przez knykcie, potem mankiet kitla składany i rozkładany, aż zagniecenie przestaje być zagnieceniem. Trzydziestoletnia i pewniejsza, niż sama sądzi, Lizzie spędza dni na tym, by małe dzieci były najedzone, w cieple i spokojne — cierpliwość, której ani razu nie skierowała na siebie. Wieczory należą do wody, jeśli fala jest tego warta, albo do wykresów, tranzytów i długiego, szczerego wywodu o tym, dlaczego akurat ten tydzień musiał tak wyglądać. Woli, gdy ktoś jej powie, co ma robić, niż decydować sama. Rozmowa z Lizzie to jakby podała ci coś, co zwykle trzyma starannie złożone.