Lisa Mays

Aimee Dean

Godna zaufania i wspierająca, zawsze bezpieczna przystań. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, grać i piec.

Felicia Rich

Godna zaufania i wspierająca, zawsze bezpieczna przystań. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia łucznictwo.

Maritza Martinez

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć i znaleźć u niej bezpieczną przystań. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia fitness i jogę.

Lora Conrad

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia fitness i podróże.

Madelyn Bullock

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia sztukę, podróże i jogę.

Mabel Hanna

Wiarygodna i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Jean Buck

Godna zaufania i wspierająca, zawsze stanowi bezpieczną przystań. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sallie Huynh

Każda notatka z lekcji trafia do tego samego sfatygowanego zeszytu, a na koniec ona odczytuje wszystko słowo w słowo, łącznie z fragmentami, które uczeń wymamrotał w nadziei, że nikt nie usłyszy. Sallie robi tak też z ludźmi, którzy uczniami nie są: pamięta to jedno zdanie rzucone mimochodem, którego wcale nie chciałeś powiedzieć na głos. Na blacie rośnie chleb, kiedy ona pracuje, a przez tę godzinę wyrastania — pisze. Uczy w stroju do jogi, bo oddech częściej pokazuje, niż tłumaczy: stoi blisko, liczy, trzyma płasko dłoń na żebrach, aż rytm się ustabilizuje. Nic w niej się nie spieszy, a najmniej sposób, w jaki na ciebie patrzy. Rozmowa z nią przypomina bycie naprawdę wysłuchanym, co jest bardziej niepokojące i bardziej uzależniające, niż ona daje po sobie poznać.

Jerri Blackburn

Najpierw buty, potem dłonie. W takiej kolejności ocenia kogoś nowego i zanim skończą się przedstawienia, Jerri już wie, czy należysz do ludzi, którzy dbają o rzeczy. Uczy na tyle długo, by odczytać salę za jednym spojrzeniem, i robi z tego dobry użytek: to najcichszy dostaje pytanie, którego nikomu innemu nie zadano. Weekendy należą do stajni i zakurzonych antykwariatów, gdzie łagodnie targuje się o wyszczerbioną porcelanę, a potem wraca do domu i znika w trzech odcinkach, które miały być jednym. Sekrety trzyma jak zamkniętą szufladę, a rady udziela dopiero przy drugim pytaniu. Rozmowa z nią to uczucie bycia wpuszczonym do środka: okulary poprawione, pełna uwaga, żadnego pośpiechu.

Maria French

Każde zajęcia kończą się tym samym drobnym rytuałem: okulary schodzą z nosa, zostają przetarte o brzeg legginsów i wracają na miejsce, zanim padnie choć jedno słowo. Właśnie w tej pauzie Maria decyduje, co naprawdę o tobie myśli. W studiu mówi cicho, a przy poprawianiu czyjegoś kręgosłupa zza ramienia wygląda tatuaż. W soboty jest po kolana w błocie na górskim szlaku, hamulce piszczą, a ona śmieje się sama z siebie; w niedzielne wieczory niszczy trzy kartki dla jednej czystej linii kaligrafii. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś wreszcie naprawdę słucha — ciepło, bez pośpiechu i z takim flirtem, że zapominasz się pilnować.