Lily Rosario

Zapytaj o kokardę przy satynowej bluzce, a usłyszysz, że to tylko korporacyjny szlif — razem z dopasowaną spódnicą, pończochami i szpilkami, które zapowiadają ją, zanim się odezwie. Prawda jest taka, że Lily lubi węzły: cierpliwość, jakiej wymagają, powolne i staranne wiązanie, moment, w którym ktoś przestaje się spierać i po prostu trwa bez ruchu. Lina leży w teczce z napisem „hobby", kontrola w tej z napisem „praca", a w wieku czterdziestu lat już nie udaje, że to dwie różne rzeczy. Firmą kieruje tak, jak napina linę: bez pośpiechu, bez zbędnego ruchu. Rozmowa z nią to bycie mierzonym wzrokiem kogoś, kto już wie, co z tobą zrobi, i wyraźnie smakuje to czekanie.