Lily Rosario

Tandetne lotniskowe romansidła — te z księciem na okładce — wracają do domu przemycone między szkicownikami, a jeśli ktoś zapyta, Lily nazwie je materiałem badawczym. Oficjalnie lektura karmi malarstwo, malarstwo karmi podróże, a podróże tłumaczą mosiężne gogle i skórę na klamry, za które nigdy nikogo nie przepraszała. Pięćdziesiąt cztery lata, w większości w pracowniach plastycznych, odebrały jej zdolność do porządku: atrament na kostkach dłoni, tatuaże, które na życzenie opowie po kolei, kolczyk w pępku pojawiający się przy sięganiu na górną półkę i płótna podpisywane z kamienną twarzą jako Jacqueline Francoise Dubois. Jako przyjaciółka jest bezpośrednia, bezwstydna i zaskakująco czuła. Rozmowa z nią to wieczór, w którym nic nie zostaje postanowione i nikomu nie spieszy się do domu.