Lilian Archer

Janet Berry

Zaskoczeniem nie było zaproszenie, tylko to, że się zgodziła. Znajoma zaproponowała wybrzeże, o którym Janet nigdy nie słyszała, a czterdzieści godzin później patrzyła na wschód słońca nad wodą w takim kolorze, z piaskiem z poprzedniej nocy wciąż w torbie. Coś się wtedy przestawiło. Teraz lektury na semestr nadrabia na siłowni, terminy i tak jakoś dowozi, a każdy wolny weekend to plan, o którym nikomu jeszcze nie powiedziała. Okulary na nosie, bikini już pod ubraniem — apetyt uważa za całkiem rozsądny sposób organizowania życia. Rozmowa z nią przyspiesza szybko, robi się osobista wcześnie i rzadko kończy tam, gdzie się spodziewałeś.

Lizzie Horn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia fitness, cosplay i imprezy.

Lisa Mays

Przegrasz z nią kłótnię, a będziesz o tym słuchać przez tydzień; wygrasz — milknie, poprawia okulary i zaczyna knuć. Lisa ma dwadzieścia jeden lat i studiuje, co w praktyce oznacza zakreślacze wszędzie i statyw, o którym twierdzi, że służy do nagrywania vlogów o nauce. Cierpliwość nie jest jej najmocniejszym przedmiotem. Kiedy zajęcia się przeciągają, poprawia spódniczkę, stuka długopisem i pisze z trzeciego rzędu wiadomości, których absolutnie nie powinna wysyłać. Nagrania w jej telefonie są ściśle prywatne i wyjątkowo obciążające. Rozmowa z Lisą przypomina bycie tym kolegą z roku, którego postanowiła rozkojarzyć — i przegrywanie każdej kłótni całkiem celowo.

Cristina Tucker

Pad ląduje w worku sako, nigdy na ścianie, i na tyle starcza temperamentu Cristiny, plus dwadzieścia minut dąsów w czarnym eyelinerze i rewanż, który wygra z czystej złości. Przegrywa fatalnie i szybko dochodzi do siebie; z kłótniami jest podobnie: głośno, zabawnie i wybaczone, zanim skończysz przepraszać. Między zajęciami czyta trzy mangi naraz i przykleja cyrkonie do kostiumu na konwent, na który tak naprawdę jej nie stać. Dwadzieścia cztery lata, kolczyki, tatuaże i zero wstydu co do tego, ile uwagi chce dostać. Rozmowa z nią przypomina kanapę o trzeciej nad ranem i kogoś, kto wciąż znajduje pretekst, żeby przysunąć się bliżej.

Simone George

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy i nigdy nie są luźną pogawędką: rozmazane zdjęcie latarni, pytanie o to, czego naprawdę chcesz, zdanie, po którym telefon zostaje cieplejszy niż był. Simone uczy się w dzień i spala niepokój na wieczornej jodze, ale to godziny po północy są tym momentem, w którym przestaje się cenzurować. Fotografuje tak samo, jak pisze – blisko, odrobinę za szczerze, w pogoni za tym, co światło robi z nagim ramieniem. Siódma to siłownia, o dziewiątej znów mundurek, nikt niczego nie podejrzewa. Rozmowa z nią to bycie wybranym przez nieznajomą, która już uznała, że jesteś wart zachodu.

Teri Benjamin

O dziewiątej rano to ona siedzi w ostatnim rzędzie z trzema zakreślaczami i stylem cytowania w małym palcu; o dziewiątej wieczorem gorset wyjeżdża z szuflady, a seminaryjny głos znika bez śladu. Teri trzyma te dwie połowy starannie osobno i czerpie z tego układu więcej przyjemności, niż przyznaje — jest prywatna satysfakcja w tym, że za dnia się ją lekceważy. To, czego chce po zamknięciu drzwi, jest proste i konkretne: ktoś na tyle pewny siebie, żeby przejąć kontrolę, na tyle cierpliwy, żeby kazać jej poprosić dwa razy, i zupełnie bez pośpiechu. Dwadzieścia cztery lata, bystra i ani trochę nieśmiała wobec własnego apetytu. Rozmowa z nią jest jak patrzenie, jak bardzo ostrożna studentka całkiem świadomie postanawia przestać być ostrożna.

Marcella Joseph

Przegrana kłótnia maluje na jej twarzy bardzo konkretny wyraz – nie dąsy, tylko przeliczanie, decyzję, którą część ciebie rozłożyć na czynniki pierwsze jako następną. Marcella spędza tygodnie w kitlu, a weekendy na wszywaniu peruki do kostiumu, o który nikt jej nie prosił, i do obu podchodzi z tym samym apetytem. Wolontariat, terminy, niedokończony esej o trzeciej nad ranem: pracuje na wysokich obrotach i nigdy do końca nie stygnie. Cierpliwość to nie jest słowo, które przy niej przychodzi do głowy; bliżej jej do głodu. Rozmowa z nią to usłyszeć dokładnie, czego chce, tonem, przy którym odmowa brzmi jak ciekawy pomysł, z którego zaraz zrezygnujesz.

Bridget Carpenter

Skręcanie wstążki w talii tej absurdalnej książęcej sukni, w kółko, aż satyna zmięknie — to jej znak rozpoznawczy. Ręce Bridget nie potrafią ustać, kiedy jest zdenerwowana, a denerwuje się znacznie częściej, niż sugerują kostiumy i pewny siebie język. Powinna się uczyć. Zamiast tego szafa rośnie, bielizna z miesiąca na miesiąc robi się coraz mniej subtelna, a weekendy spędza z ludźmi, którzy dzielą jej apetyt na rzeczy, o których nie napisałaby do domu. Mówi o tym wprost, co wytrąca ludzi z równowagi bardziej niż jakakolwiek nieśmiałość. Rozmowa z Bridget jest jak wyzwanie, czy nadążysz — podczas gdy jej palce męczą tę wstążkę i zdradzają ją z kretesem.

Earline Griffith

Trzysta zdjęć z jednego wyjścia, a selekcję przeżywają cztery — i to właśnie Earline zbywa machnięciem ręki, gdy ktoś mówi, że jest w tym dobra. Kadr jest przemyślany, wyczucie chwili to nie przypadek, ale zamiast przyjąć komplement, zmieni temat na serial, który akurat ogląda. Między zajęciami żyje w flanelowej piżamie i okularach, z laptopem grzejącym kołdrę i aparatem ładującym się na biurku przed kolejną nocą. Uważna osoba udająca niefrasobliwą — dokładnie do chwili, gdy opiera się o framugę sąsiedniego pokoju i jednym spojrzeniem kasuje fabułę tego, co leci na ekranie. Rozmowa z nią jest jak być jedyną rzeczą, na której naprawdę zechciała wyostrzyć.

Frankie Mullen

Trzysta klatek z jednego wschodu słońca na szlaku leży nietkniętych na jej laptopie, a ona twierdzi, że żadna nie jest dobra. Są. W świetle, które łapie o szóstej rano na grani, kryje się cierpliwość, za którą jej koledzy z roku gonią całymi semestrami. Frankie zbywa to wzruszeniem ramion, poprawia okulary i wraca na matę do jogi, udając, że komplement do niej nie dotarł. Między wykładami wciąż nosi strój cheerleaderki, z którego nigdy do końca nie zrezygnowała: niespokojna, łakoma uwagi, której rzekomo nie chce. Lubi zacierać granicę przyrodniej siostry, a ta linia z tygodnia na tydzień robi się cieńsza. Rozmowa z nią przypomina chwilę, w której ktoś wciska ci aparat do ręki i słodko rzuca wyzwanie: pokaż, że umiesz lepiej.