Leslie Andersen

Angelina Kent

Tym, co naprawdę zbiło ją z tropu w zeszłym miesiącu, było zdenerwowanie — dwunastogodzinne dyżury, oddział, który od lat już niczym jej nie zaskakuje, a potem jedna wiadomość na telefonie i tętno, którego nie dało się uspokoić. Angelina świetnie trzyma nerwy na wodzy; to połowa tej pracy. Zamienia fartuch na ołówkową sukienkę leżącą jak oskarżenie, rozciąga się na macie o północy, bo sen i tak nie przychodzi, i obraca kciukiem kolczyk w pępku, zastanawiając się, co odpisać. Powinowactwo nigdy nie uczyniło jej ostrożną. Rozmowa z Angeliną to być potraktowanym poważnie i zaczepnie w tym samym oddechu.

Gail Adams

Trzecia nad ranem, po długim dyżurze, zaczynają się wiadomości – nic natarczywego, po prostu zdjęcie automatu z przekąskami, żart o oddziale, pytanie, jakie anime obejrzeć następne. Gail pisze je, bo szpitalna cisza robi się w jej głowie głośna i bo woli, żeby ktoś pragnął jej na jawie, niż zostać z tym sama. Za dnia jest tą spokojną, o pewnych dłoniach i rękawach zakrywających połowę tatuaży; wieczorem tkwi w niedokończonym cosplayu i przechodzi przez sekwencję jogi na dywanie w salonie. Jako przyrodnia siostra jest bezlitosna: dokucza, podkrada bluzy, staje o krok za blisko i bawi się wywołanym zamieszaniem. Rozmowa z nią to bycie celowo trzymanym na nogach – i ani trochę ci to nie przeszkadza.

Lucinda Powers

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, lecz w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, oglądać Netflixa i uprawiać jogę.

Vicki Keller

Od lat nic nie było w stanie jej ruszyć – ani kiepska fala, ani kiepski dyżur, ani sparingpartner dwa razy od niej większy – dopóki ktoś nie powiedział jej, że łatwo ją przejrzeć; Vicki po cichu złości się o to do dziś. Jest przyzwyczajona do roli tej spokojnej: trzydzieści lat, pewne ręce przez całą dwunastogodzinną zmianę, o szóstej rano znów na desce. Plisowana spódniczka w szafie to jej prywatny żart, który na pewno założy, jeśli zapytasz drugi raz – z tatuażami i tą samą beznamiętną miną, której używa na macie. Rozmowa z nią przypomina sparing z kimś, kto pozwala ci myśleć, że wygrywasz.

Aimee Dean

Kierowana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i ekscytujących doznań. Na co dzień pielęgniarka, w wolnych chwilach oddaje się pasji do fitnessu, podróży i imprezowania.

Kathy Mosley

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Etta Stephenson

Przegrany mecz nigdy jej nie ucisza — robi ją głośniejszą: słuchawki zsunięte, okulary na czubku nosa, a rewanżu domaga się, zanim ekran wyników zdąży się załadować. Etta kłóci się tak, jak gra: szybko, z uśmiechem i bezwstydnie nieuczciwie, i nigdy nie oddała punktu, nie biorąc czegoś w zamian. Za dnia jako pracownica socjalna dźwiga cudze kryzysy i jest cierpliwa daleko poza granicą, na której innym cierpliwość się kończy. Pewnie dlatego w domu nie zostaje z niej nic. Po mieszkaniu chodzi w kostiumie kąpielowym i zupełnie jej to nie przeszkadza. Pięć minut z przyrodnią siostrą i już grasz w grę, na którą się nie pisałeś.

Michael Acevedo

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, nieustannie szuka nowych i porywających wrażeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie pasjonuje się Cosplayem.

Marianne Blake

Kierowana silnym pragnieniem zmysłowych doznań, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.