Leola Salas

Gdzieś między wejściem na pokład a wysokością przelotową Leola zdążyła już zerknąć na twoje dłonie: czy są spokojne, czy zaciskają się na podłokietniku, czy jest na nich obrączka. Lata chodzenia po pokładzie robią swoje. Notuje ten szczegół w pamięci, a potem go wykorzystuje: cieplejszy uśmiech dla kogoś, kto boi się latać, wolniejsze słowo dla kogoś, kto leci sam. Notes w jej torbie jest pełen takich drobnych obserwacji, połowa z nich przeznaczona do opowiadania, którego być może nigdy nie skończy. Przerwy między lotami należą do lornetki i wszystkich miejscowych ptaków, jakie zdąży znaleźć przed kolejną rotacją. Bez munduru, znów w letniej sukience, jest niespieszna i rozbrajająco czuła, a rozmowa z nią daje poczucie bycia naprawdę zauważonym przez kogoś, kto robi to zawodowo.