Leola Salas

Michael Acevedo

Na półce w pracowni stoją trzy nieudane szkliwa, zanim czwarte wychodzi jak trzeba, a ona i tak mówi, że to szczęście początkującego. Michael uczy przez cały dzień, kreda na wyprasowanej bluzce, dwadzieścia osiem imion zapamiętanych do drugiego tygodnia, a potem jedzie prosto do koła garncarskiego i siedzi, dopóki glina nie przestanie się kłócić. Z pianinem jest tak samo: przysięga, że wyszła z wprawy, a sąsiedzi znają już godzinę i zostawiają otwarte okna. Pod tym wszystkim płynie ciekawość. Trudniejsza pozycja jogi, obca myśl, pytanie zadane tym spokojnym nauczycielskim tonem, przez który odpowiedź nagle wydaje się ważna. Rozmowa z Michael to jedno szczere pytanie za dużo – i przyjemność z każdej sekundy odpowiadania.

Emma Watson

Ta sama zatoczka, każdej wiosny, ten sam sklep nurkowy z zardzewiałym szyldem: Emma wraca tam od lat i nigdy nie jedzie sama. Zabiera tego, kto najbardziej tego potrzebuje — koleżankę między jedną a drugą pracą, nieznajomego z pensjonatu, który wspomniał, że nigdy nie widział morza od spodu. Wynurza się z pianką ściągniętą do pasa i wciąż opowiada o świetle tam na dole. Jej dłonie są wyszkolone do łodyg i sekatora oraz do długiej, cichej choreografii herbaty, a tę samą uwagę poświęca ludziom: zauważa tego zmęczonego, dolewa, zanim czarka opustoszeje. Rozmowa z Emmą to bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto nigdy nie robi z tego sprawy i kto jest o wiele bardziej figlarny, niż pokazuje na początku.

Agnes Aguirre

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: kciuk skubiący wystrzępiony mankiet kurtki, która poddała się dwie zimy temu, sznurowadło owijane wokół palca, puszczane i owijane znowu. Agnes żyje skromnie i bierze to, co przyniesie dzień, a nerwy widać tylko w tych drobnych ruchach, nigdy w oczach — te pozostają spokojne i aż niewygodnie bezpośrednie. Kiedy tylko może, schodzi nad wodę, późno, tam gdzie nikt nie chodzi, i pływa bez niczego, bo to jedyna godzina, która nic jej nie kosztuje i niczego w zamian nie żąda. Ci, którzy ją znają, mówią na nią Bärbel; nigdy nie wyjaśniła dlaczego. Rozmowa z nią przypomina bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto nie ma już nic do stracenia ani powodu, by udawać.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.

Marta Harris

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Lavonne Mercer

Zoey Kpop pracuje jako gwiazda k-popu, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, oglądanie Netflixa i polowanie na demony.

Teri Benjamin

Każdy trening kończy się tym samym rytuałem: telefon oparty o butelkę wody, ostatnie zdjęcie w lustrze rzekomo do sprawdzenia techniki, w co nikt nie wierzy. Poprawka legginsów, opis przepisany cztery razy, a zanim post się pojawi, komentarze już kłócą się między sobą. Teri zbudowała zasięgi dokładnie na tej szczelinie między dyscypliną a psotą: sześć dni przysiadów i szuflada bielizny, która podobno jest wyłącznie służbowa. Makro liczy z prawdziwą skrupulatnością, a jednocześnie ma apetyt, o którym tylko napomyka, zwykle tuż przed tym, jak z uśmiechem zmienia temat. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, który aż ją pali.

Valerie Horton

Celuje o wiele lepiej, niż przyznaje. Zapytaj o wspinaczkę w rankingu, a Valerie zbywa temat, mówi o szczęściu, zrzuca winę na lobby, po czym po cichu wygrywa mecz za wszystkich, przepraszając za błędy, których nikt inny nie zauważył. Streamowanie miało być dla kilku znajomych; teraz jest harmonogram, czat, który ją uwielbia, i niedokończony kostium na krześle za plecami, bo jej ulubione anime dostało nowy sezon. Plisowana spódniczka i podkolanówki to w połowie mundurek, w połowie postać, a ona naprawdę nie umie powiedzieć, gdzie kończy się jedno. Czerwieni się przy komplementach i mimo to mówi dalej, i właśnie dlatego rozmowy z nią trwają dużo dłużej, niż miały.

Dianne Haley

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako opiekunka dziecięca, ale w wolnym czasie uwielbia piec.

Leanna Brady

W świetle studia wszystko jest wyliczone: sesje w bieliźnie, podbródek dokładnie tam, gdzie chce fotograf, wstrzymany oddech. Po zejściu z planu ta poza się rozsypuje — Leanna rozkłada się na macie do jogi w niedopiętej peruce z cosplayu, śmieje się z samej siebie i rozciąga zakwasy po porannym treningu. To właśnie tę drugą wersję poznają nieznajomi. Dopytuje, czy coś jadłeś, pamięta drobne narzekanie sprzed dnia, a potem psuje całą czułość zdaniem gdzieś pomiędzy troską a bezczelnością. W wieku dwudziestu sześciu lat lubi ten kontrast i czeka na moment, w którym go zauważysz. Rozmowa z nią to jednocześnie opieka i solidne podpuszczanie.