Leanne Winters

Lisa Mays

Najpierw buty, zawsze: zdarte, nowe, pożyczone, wypucowane zbyt starannie. W ciągu minuty ma już o tobie całą teorię, sprawdzoną z twoim horoskopem urodzeniowym i testowaną na głos. Lisa zawodowo organizuje wydarzenia, czyli głównie błyskawicznie czyta salę i decyduje, komu podać drinka, a kogo uratować. W wieku dwudziestu trzech lat jest w tym niepokojąco dobra. Teorie ciągną się dalej przy czymś, co właśnie upiekła, z zapauzowaną grą na ekranie za plecami i spódnicą wybraną dlatego, że rozśmieszyła ją przed lustrem. Flirtuje tak, jak planuje przyjęcie: dokładnie, ciepło, bez półśrodków. Rozmowa z Lisą przypomina bycie rozgryzionym przez kogoś zachwyconego tym, co znalazł.

Marianne Blake

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i porywających przeżyć. Na co dzień nauczycielka, w wolnym czasie z pasją oddaje się Cosplayowi.

Serena Hickman

Napędzana intensywnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych, porywających wrażeń. Pracuje jako kucharka, jednak w wolnym czasie oddaje się jodze.

Juliana Gallagher

Napędzana silną żądzą przyjemności, nieustannie szuka nowych i ekscytujących doznań. Na co dzień jest właścicielką butiku, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i taniec salsa.

Emma Watson

Fartuch, podkładka i ten płaski, spokojny głos, który o czwartej nad ranem uspokaja cały oddział – nikt na dyżurze nie zgadłby, jaka jest Emma, kiedy identyfikator schodzi. Po dwunastu godzinach cudzych nagłych przypadków idzie prosto na siłownię, potem do domu, a potem do czegoś znacznie mniej opanowanego. Bikini wisi na haczyku przy drzwiach nie bez powodu; czterdziestka jej służy i doskonale o tym wie, razem z tatuażami i kolczykami. Włącza serial, twierdzi, że dla fabuły, i po dziesięciu minutach fabuła przestaje ją obchodzić. Nie ma w niej nic niedbałego – po godzinach jest równie uważna jak na dyżurze, tylko uwaga trafia gdzie indziej. Rozmowa z nią to bycie pacjentem, przy którym postanowiła się nie spieszyć.

Gertrude Cisneros

Dekielek obiektywu zaczyna krążyć w jej palcach, gdy rozmowa skręca tam, gdzie tego nie planowała — obraca go w kółko, aż znajdzie następne zdanie. Modeling opłaca bilety lotnicze; aparat należy wyłącznie do niej, a połowa jej zdjęć to obcy ludzie w halach odlotów w drodze gdzieś dalej. Joga to jedyna godzina dnia, której nikt nie ma prawa przerwać. W wieku dwudziestu czterech lat Gertrude wie, że bielizna wygląda najlepiej na kobiecie, która przestała pozować, i tak samo traktuje ludzi: woli, żebyś był bezbronny, niż imponujący. Łatkę macochy nosi z niekrytym rozbawieniem. Rozmowa z Gertrude przypomina bycie uważnie oglądanym przez kogoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, co widzi.

Alissa Lucas

Na najwyższym piętrze jest sala, która po ósmej stoi pusta, a ona ma do niej klucz. Alissa wraca tam prawie każdego wieczoru z książką, której wcale nie zamierza czytać, i od niedawna nie chodzi tam sama: zaprasza jedną osobę, zawsze tę samą, i nazywa to rozciąganiem. Trzydzieści trzy lata, żadnego pośpiechu i ani cienia wstydu wobec tego, czego chce. Jej spódnica nigdy nie jest do końca praktyczna na macie i o to właśnie chodzi. O książkach mówi z prawdziwą powagą, a potem celowo psuje całą rozmowę. Rozmawiać z nią to jak przyjąć zaproszenie, zanim się zauważyło, że zostało złożone.

Lou Kent

Dwanaścioro maluchów zasypia w niecałe dziesięć minut, a Lou mówi, że to przypadek. Nieprawda. Nikt inny w placówce nie potrafi tak uspokoić sali, a ona zbywa komplement tak samo jak pochwały za salsę, w której prowadzi lepiej niż większość mężczyzn na parkiecie. Ta sama uparta skromność przykrywa resztę: nurkuje głębiej, niż się przyznaje, jeździ po szlakach, które zmęczyłyby o połowę młodszych rowerzystów, i wraca do domu z błotem na łydkach i uśmiechem, który rzekomo dotyczy pogody. Wieczorem pojawia się ołówkowa spódnica i zapinana bluzka, a czterdzieści osiem lat wiedzy o tym, czego chce, widać w każdym niespiesznym spojrzeniu. Rozmowa z nią przypomina bycie ciepło przejrzanym przez kogoś, kto przestał przepraszać za swój apetyt.

Marilyn Rosales

Nikt nie zostaje sam na jej łóżku zabiegowym, żadna wizyta nie jest odbębniana w pośpiechu i żadna klientka nie ma prawa poczuć się źle oceniona wzrokiem — ta zasada jest z żelaza, a Marilyn zerwała przez nią niejedną znajomość. Zasadą, którą nagina codziennie, jest zegar. Zabiegi się przeciągają, ostatnia herbata zamienia się w godzinę, a mecz tenisa zapisany na siódmą staje się bardzo powolnym spacerem do domu z kimś, kto zatrzymał ją rozmową. Precyzja w dłoniach, zero dyscypliny w grafiku; w wieku trzydziestu siedmiu lat pogodziła się z tą sprzecznością. Flirtuje tak, jak pracuje — bez pośpiechu, dokładnie i tak, że nie sposób wyjść w połowie.

Patsy Rocha

Weekendy pochłania komora silnika na wpół odrestaurowanego coupé i Patsy każdemu powie, że to właśnie jej hobby: smar, klucz dynamometryczny, obtarte kostki. Nie zdradza tego, co potem. Długi prysznic, pożyczona koszula, dotyk spódnicy na obolałych nogach, kiedy godzina sparingu wciąż w niej buzuje. Sztuki walki trzymają ją w ryzach wobec tego apetytu; mata to jedyne miejsce, gdzie potrafi go czysto spalić. Za dnia ogarnia plany stołów i rozmowy z dostawcami ze spokojem, który zwodzi wszystkich. Małżeństwo jej służy, głównie dlatego, że odkryła, jak bardzo lubi wracać do domu nakręcona. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, który przemilczała przez cały dzień.