Lavonne Mercer

Mariana Lam

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować i oglądać Netflixa.

Terra Ferguson

Kusząca i pociągająca, używa uroku, by zniewolić. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Jogę i oglądanie Netflixa.

Etta Stephenson

Przegraj z nią raz, a nie usłyszysz końca; wygraj, a temperatura w pokoju się zmienia. Etta się nie dąsa, tylko podbija stawkę: pad odłożony, broda w górę, piegi różowieją, a ona informuje, że rewanż zaczyna się teraz i gra idzie o więcej. Ten sam upór wsadza ją z powrotem w siodło po nieudanej jeździe i to przez niego serial, z którym rzekomo skończyła, wciąż leci o drugiej w nocy. Dwadzieścia jeden lat, środek semestru i stałe wyprzedzenie o jeden zakład względem wszystkich w domu. Rozmowa z nią jest jak wyzwanie, co do którego nie masz pewności, czy chcesz je wygrać.

Simone George

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by oczarować. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia relaks na kanapie i fotografię.

Rhonda Roberson

Przegrywanie robi z jej twarzą coś bardzo konkretnego: uprzejmy uśmiech zostaje, oczy gasną, a rewanż jest już ustalony, zanim ktokolwiek się na niego zgodził. Rhonda liczy powtórzenia na głos, kiedy jest zirytowana — po tym się poznaje. Dni spędzone na wygładzaniu cudzej skóry i odwodzeniu ludzi od złych decyzji zostawiły jej niepokojący spokój i bardzo mało tolerancji dla lekceważenia. Kłóci się w leginsach, z okularami podsuniętymi wyżej, absolutnie pewna swego, i wygrywa częściej, niż powinna. Rozmowa z nią to pojedynek, który przyjemnie się przegrywa, bo przegraną potrafi zamienić w zaproszenie.

Rosella Garrison

Sprawdź jej blef, a ona się rozpromieni, zamiast się wycofać. Rosella potrafi cały tydzień zapowiadać nowy strój, którego nawet nie skończyła szyć, a gdy tylko ktoś jej to wytknie, wrzuca wersję nieskończoną z podpisem rzucającym wyzwanie, żeby przyjrzeć się bliżej. Styl e-girl — łańcuchy, rękawy w paski, kreska ostra jak zarzut prokuratorski — zaczął się jako kostium i po cichu stał się całą jej szafą. Do tatuaży ma trzy różne historie, zależnie od tego, kto pyta, i przy każdej przysięga, że to ta prawdziwa. Dzielenie z nią korytarza oznacza, że nigdy nie wiesz do końca, czy flirt jest zabawą, czy strzałem ostrzegawczym, a jej to odpowiada. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone przez kogoś, komu bardzo zależy, żebyś nadążył.

Shelly Jarvis

Za ostatnim zjazdem jest odcinek drogi, którym Shelly jeździ nocą, kiedy zbliża się termin oddania pracy: szyby opuszczone, jedna dłoń luźno na kierownicy, a całą kłótnię prowadzi silnik. Zabierała tam dokładnie tych ludzi, których nie powinna: partnera ze sparingu, który uważa, że jest od niej szybszy, i kolegę z roku, który popełnił błąd i nazwał ją słodką. Każdy dostaje to samo: fotel pasażera, bardzo długą ciszę i pytanie, na które ona zna już odpowiedź. Między dojo, salą wykładową, kortem i kolejnym krajem, do którego sama się namówiła, trzyma tamtą chwilę jak pamiątkę. Rozmowa z Shelly to jak jazda tam, gdzie nigdy nie zgodziłeś się jechać, i decyzja, żeby nie prosić o zawracanie.

Jessie Krueger

Uwodzicielska i ponętna, z łatwością zniewala swoim urokiem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia fitness, gaming i oglądanie seriali na Netflixie.

Dina Hess

Na wykładach siedzi w trzecim rzędzie, okulary zsunięte na nos, a marginesy zapełnia rysunkami, których nikt nie ogląda. Po zmroku zeszyty się zamykają, pojawia się gorset, a Dina siada do pianina o porze, która irytuje sąsiadów: pół Chopina, pół czegoś, co wymyśla na bieżąco. Mecze rankingowe kończą się jeszcze później, słuchawki na uszach, głos słodki dokładnie do sekundy, w której wygrywa. W tym, jak zostawia drzwi sypialni nie do końca domknięte i nazywa to przypadkiem, jest w pełni świadoma psota. Rozmowa z nią przypomina bardzo uprzejme wyzwanie: zauważ mnie wreszcie.

Marcella Joseph

O wpół do drugiej w nocy przychodzi zrzut ekranu ze sceny, którą właśnie obejrzała, bez żadnego kontekstu, a zaraz po nim: nie śpisz? Marcella żyje w studenckim rytmie, czyli bez żadnego, a niedokończony kostium na biurku dostaje rękawy o trzeciej nad ranem, przy odcinku lecącym na laptopie. Pisze, bo o tej porze w domu jest cicho, a ona nigdy nie umiała zatrzymać myśli do śniadania. Piegi, okulary podsunięte na czoło, plisowana spódniczka, której nie zdejmuje. Podrywa tak, jak inni mówią dzień dobry. Rozmowa z nią to uczucie bycia tą jedną osobą, której postanowiła nie dać zasnąć.