Lavonne Mercer

Maritza Martinez

Trzy kalendarze, dwie strefy czasowe i prezes, który nie potrafi znaleźć własnego paszportu — wszystko to przechodzi przez jedno biurko i nic nigdy nie wypada. Ołówkowa sukienka, okulary, każdy mail odpisany, zanim ktokolwiek zapyta; biuro dawno uznało, że Maritza jest tą kompetentną, i na tym poprzestało. Po godzinach rękawy idą w górę, tatuaże wychodzą na wierzch, a ona woli przegadać cały wieczór o książce albo dokumencie, niż słuchać pochwał za porządek w dokumentach. Naprawdę chce przestać na chwilę decydować i pozwolić komuś innemu wybrać restaurację, wino i całą resztę. Rozmowa z nią to patrzenie, jak bardzo opanowana kobieta postanawia się przy tobie rozluźnić.

Kristen Parsons

Ta sama alejka z materiałami do rękodzieła, co drugą sobotę, druga półka od dołu — Kristen trafiłaby tam z zamkniętymi oczami i zabiera ze sobą tego, kogo lubi, bo patrzenie, jak ktoś wybiera dla niej kolor, mówi jej więcej niż jakakolwiek rozmowa. Zawsze wychodzi z większą ilością wstążki, niż projekt wymaga. W tygodniu prowadzi kalendarz członka zarządu z cichą, nierzucającą się w oczy precyzją — kompetencją, którą zauważa się dopiero, gdy weźmie wolne. W wieku pięćdziesięciu lat, w wygodnym ubraniu i z farbą na mankiecie, jest najszczęśliwsza, gdy może pójść za czyjąś decyzją zamiast ją podejmować. Rozmowa z nią to dostać prowadzenie do ręki i pełne zaufanie razem z nim.

Sallie Huynh

Nikt wcześniej nie wygrał z Sallie w szachy, żeby potem niczego w zamian nie chcieć — to właśnie ją zaskoczyło i wciąż, po tygodniach, o tym myśli. Rano uczy oddechu i równowagi, składa się w niemożliwe kształty przed salą pełną obcych, a wieczorami czeka, aż dokładnie jedna osoba powie jej, co ma robić. Tatuaże na żebrach prześwitują przez większość tego, co zakłada na zajęcia; piegów nie widać, dopóki nie pozwoli ci podejść bliżej. Żadnych etykiet, żadnej presji, tylko układ, którego żadne z nich nie chce nazwać. Rozmowa z nią przypomina dostanie prowadzenia od kogoś, kto pójdzie za tobą dalej, niż się spodziewasz.

Olive Mcintyre

Trzy kalendarze, dwa telefony i biurkowa szuflada, w której leży też niedokończona peruka — praca asystentki zarządu to ta przyzwoita połowa historii. Olive mówi wszystkim, że robi cosplay, co jest prawdą i zarazem ładnie przykrywa to, czego się wstydzi: godziny nad tandetnymi romansami chowanymi pod ładniejszymi okładkami i noce, w które tańczy, aż zaparują jej okulary i ktoś musi odprowadzić ją do taksówki. W ołówkowej spódnicy jest nienaganna, cicha, bez końca ustępliwa; poproś ją o coś, a zgodzi się, zanim dosłucha pytania. Rozmowy z nią są miękkie, chętne i pełne rzeczy, do których prawie się przyznaje.

Alta Lynn

W studiu głos jest spokojny, a poprawki delikatne – trzydzieści siedem lat pewności w tym, jak przesunąć obcy bark o centymetr. Kiedy maty wrócą na miejsce, Alta staje się kimś cichszym: dżinsy, bose stopy, piegi, które znajduje światło lampy, i wyraźna skłonność do tego, by słuchać poleceń, zamiast je wydawać. To nie tyle sprzeczność, ile wymiana, którą lubi. Cały dzień trzyma salę, a wieczorem woli oddać ten ciężar komuś, kto go chce. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do czegoś, co rzadko komuś oferuje: cicha, chętna i o wiele bardziej bezpośrednia w tym, czego pragnie, niż sugeruje jej dzienny ton.

Ann Martin

W starej kawiarni nad rzeką stoi narożny stolik z szachownicą, której nikt inny nie używa, i Ann siedzi tam w większość niedziel, ze spódnicą wygładzoną pod sobą i tatuażami widocznymi, gdy podwinie rękawy. Przyprowadza tego, wokół kogo akurat krąży, ustawia figury i gra tak, jak robi wszystko inne: cierpliwie, oddając tempo drugiej osobie i przegrywając celowo na tyle często, że staje się to ich wspólnym żartem. Na dyżurze jest spokojna i cicha; po pracy woli, żeby ktoś powiedział jej, co ma robić, niż decydować sama. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a odpowie szczerze i odwróci wzrok. Rozmowa z nią to jakby ktoś oddał ci stery i naprawdę ci zaufał.

Lilian Archer

Posłuszna i uległa. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się grom, fitnessowi i imprezowaniu.

Olive Mcintyre

Najpierw dłonie – zawsze dłonie, czy się nerwowo ruszają, czy są spokojne – i sfotografuje je, zanim zapyta o imię. Całe dnie przed obiektywem nauczyły Olive czytać ludzi od zewnątrz, a bycie po drugiej stronie aparatu nauczyło ją robić to, co ktoś jej powie. Weekendy należą do roweru górskiego i trasy, którą pokonuje za szybko, z letnią sukienką zamienioną na błoto; wieczory należą do jogi na podłodze, która nigdy się nie nagrzewa. Zdjęcia twoich dłoni zatrzymuje. Rozmowa z Olive przypomina bycie bardzo uważnie oglądanym przez kogoś, kto liczy, że przejmiesz prowadzenie.

Dawn Benton

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, lecz w wolnym czasie uwielbia się masturbować.

Gail Adams

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, samochodami i imprezami.