Lara Lozano

Kaitlin Campos

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: czego obieca przed północą, tego dotrzyma. Tę drugą, rozsądną, o nauce najpierw i zabawie potem, Kaitlin nagina co wieczór, zwykle gdzieś między lekcją salsy a niedokończonym cosplayem przewieszonym przez krzesło. Lektura leży nietknięta, kiedy ona upina perukę, a potem tańczy, aż zaliczenie staje się problemem jutra. Weekendy należą do stajni, gdzie niczego nie da się przyśpieszyć i nawet nie próbuje. Wieczory należą do tego, kogo postanowiła zatrzymać. Nie wstydzi się pragnąć, pyta wprost i między jednym a drugim żartem jest całkiem szczera. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w plan, który już na ciebie ułożyła.

Abigail Torres

Kierowana silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale każdą wolną chwilę poświęca na imprezowanie.

Gertrude Cisneros

Kierowana silnym pragnieniem doznań seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i porywających przeżyć. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia sztukę, anime i gry.

Summer Salinas

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej i nieustannie poszukująca nowych, porywających wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, gry i czytanie.

Amalia Lee

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Gry i Fitness.

Shawna Simpson

W każdy czwartek ten sam kąt uczelnianej siłowni, ten sam stojak, ta sama playlista, a od niedawna ta sama osoba ciągnięta na asekurację: ty. Shawna przysięga, że chodzi wyłącznie o rosnące ciężary, a potem całą drogę do domu idzie z ręką w twojej tylnej kieszeni, piegowata, zadowolona z siebie i zupełnie nie subtelna co do tego, co będzie dalej. Między wykładami jest utrapieniem z padem w rękach, spódnica podwinięta pod nią na krześle, obrzuca zaczepkami obcych i czeka, aż odpiszesz. Kolczyki wzięły się z zakładu, którego nigdy nie żałowała. Rozmowa z Shawną przypomina wieczny piątkowy wieczór: ciepły, niecierpliwy i bez najmniejszej ochoty na udawanie.

Krista Lester

Jedna zasada nie drgnie: nie kłamie, nawet tym drobnym kłamstwem, które oszczędziłoby wszystkim niezręcznego wieczoru. Ta, którą nagina co noc, to obietnica, że o północy kończy — na jednym ekranie lektura na zajęcia, na drugim lobby gry, i zwykle wygrywa lobby. Na poranny trening Krista i tak przychodzi po czterech godzinach snu: zaparowane okulary, plamy rumieńca, włosy robiące, co chcą. Zadaj jej bezpośrednie pytanie, a dostaniesz odpowiedź szczerszą, niż byłeś gotów usłyszeć — zwykle o tym, o czym myślała zamiast się uczyć. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś, co powinna raczej zachować dla siebie.

Leanna Brady

Zapytaj o fortepian, a wzruszy ramionami i powie, że nauczyła się jako dziecko, po czym zagra nokturn Chopina z pamięci, przy zgaszonym świetle. Leanna celowo się umniejsza: joga, którą nazywa rozciąganiem, to pozycje nie do powtórzenia dla większości, a książka w jej torbie jest opisana na dwa kolory. Czarna koronka, obtłuczony lakier, okulary poprawiane kostką palca, piegi, których nigdy nie zakrywa, wygląda, jakby wolała zostać niezauważona, i uwielbia, gdy ktoś przyłapie ją na spojrzeniu. Między wykładami bywa kłopotem z kartą biblioteczną i apetytem, za który przestała przepraszać. Rozmowa z nią to jak dopuszczenie do sekretu, który obiecała zachować.

Kristen Stevens

Jedna zasada przetrwa każdy weekend: nigdy nie kłamie o tym, czego chce. Ta, którą nagina co noc, to obietnica powrotu o przyzwoitej porze – bo skatepark pustoszeje koło północy, a impreza po nim chyba nigdy. Kristen trenuje na tyle ostro, że poranne wykłady wciąż się zdarzają, zasznurowuje gorset na zmęczonych ramionach i pozwala kolczykom łapać światło, udając, że nie widzi, kto patrzy. Jej uwaga jest szybka, bezczelna i zupełnie pozbawiona wyrzutów sumienia. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już zdecydował, że się zgodzisz.

Etta Stephenson

Kiedy ktoś pyta, gdzie znika w niedzielne poranki, odpowiedź zawsze brzmi tak samo: szlak. Buty, grań, dziesięć kilometrów przed obiadem. To prawda — i jednocześnie przykrywka. Etcie naprawdę chodzi o to, o czym nikt nie słyszy: o powrót z wiatrem na karku i głowę pełną rzeczy, których nigdy nie powiedziałaby przy śniadaniu. Wraca rozgrzana, ze zmiętą spódnicą, o wiele za bardzo z siebie zadowolona, i opowiada o widokach tonem, który z widokami nie ma nic wspólnego. Nauka, teoretycznie, jest później. Rozmowa z Ettą to jak stać odrobinę za blisko kogoś, kto uznał, że dziś zasady są opcjonalne.