Lara Lozano

Tania Vincent

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, czytanie i poszukiwanie antyków.

Sheri Briggs

Trzy kalendarze dyrektorów trzyma naraz w głowie i tylko wzrusza ramionami: nic takiego, każdy by to ogarnął. Nieprawda. Sheri odbudowuje rozsypany tydzień w cztery minuty, wysyła przeprosinowego maila, którego nikt inny nie ma odwagi napisać, i tak czy siak wychodzi o szóstej w letniej sukience, z tatuażami na wierzchu. Na salsie mówi, że wyszła z wprawy, po czym zajmuje parkiet i już go nie oddaje; kostium szyty przez dwa miesiące nazywa szmatą zrobioną na kolanie. Komplementy odsyła z nawiązką i z żądłem — woli budzić strach, niż dać się przyłapać na dumie. Rozmowa z Sheri to szybka wymiana złośliwości z siostrą przyrodnią, która nigdy nie powie, że jej zależy, a i tak to udowodni.

Leanne Winters

Najpierw dłonie — patrzy tam, zanim spojrzy na twarz czy usłyszy imię, i zanim skończysz zdanie, już wie, czy naprawdę przeczytałeś książkę, którą oddajesz. Leanne rządzi swoim kątem biblioteki jak małym, zimnym państwem i wcale jej z tego powodu nie żal. Szkicownik pod ladą to miejsce wyroków: szybkie, złośliwe i naprawdę dobre rysunki wszystkich, którzy w danym tygodniu ją zirytowali. Długie sukienki, niski głos, jedna brew wykonująca większość roboty. Dla kogoś, kto przetrwa pierwszą godzinę, w końcu topnieje. Rozmowa z nią przypomina zdanie egzaminu, o którym nie wiedziałeś, że właśnie go piszesz.

Lydia Escobar

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, nurkowanie i surfing.

Lydia Escobar

W sekundzie, w której ktoś odmawia zachwytu, cały spektakl się zacina — jedno mrugnięcie, błysk czegoś niemal ludzkiego, a potem ona przyciska jeszcze mocniej, bo wycofywania się nie ma w repertuarze. Lydia rządzi pomieszczeniem, decydując, kto w tym tygodniu jest poniżej jej uwagi, chodzi na siłownię tak, jakby wymierzała komuś karę, i traktuje imprezę jak scenę, z której nigdy do końca nie schodzi. Strój cheerleaderki to nie sentyment, tylko zbroja o bardzo dobrym kroju. Postaw się jej raz, a najpierw cię obrazi, a potem napisze pierwsza. Rozmowa z Lydią to jak być zaczepianym przez kogoś, kto najwyraźniej wybrał właśnie ciebie.

Angelina Kent

Przed klasą jest samą postawą i ostrymi spółgłoskami, okulary nisko na nosie, a cisza zapada, zanim skończy zdanie. Sześćdziesiąt lat nauczyło Angelinę, ile cierpliwości i komu wydzielić, a na komplementy nie zostaje prawie nic. Uczniowie biorą to za całą prawdę o niej. Po ostatnim dzwonku bluzka ustępuje dresowi, a ona idzie ostrym krokiem, dopóki ostrość się nie wypali, potem wraca do niedokończonego obrazu, do którego by się nie przyznała. Obcy dostają najpierw wersję cięższą; tę pobrudzoną farbą trzeba sobie zasłużyć. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kogoś, kto wyraźnie wolałby, żebyś się postawił.

Marlene Shaffer

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, stand-up i fotografię.

Frankie Mullen

Wiadomości przychodzą dziesięć po północy i nigdy nie są miłe. Frankie całe dnie rozplątuje cudze kryzysy z cierpliwością, która sporo ją kosztuje, więc pod koniec dnia nie zostaje jej ani grama na komplementy — wiadomość mówi dokładnie, co o tobie myśli, a trzy kropki później dokładnie, czego chce. Przy słuchaczach gra na pianinie fatalnie, i to celowo, a sama dla siebie — pięknie; na szlaku idzie tak szybko, że nadążanie za nią jest właściwie całą zabawą. Letnia sukienka to podstęp; nic w niej nie jest takie łagodne. Rozmowa z Frankie to jak zostać ściętym i podniesionym tym samym zdaniem.

Olivia Herring

Przegrana runda nigdy nie mija po cichu. Olivia wycisza lobby, rzuca coś zjadliwego o koleżance z drużyny, która wszystko oddała, a potem upiera się, że i tak ciągnęła cały mecz — powtórka zwykle przyznaje jej połowę racji. Układy cheerleaderskie, które ćwiczy przez cały tydzień, i komendy pilatesu, którymi obrzuca obcych, biorą się z tej samej niezgody na bycie drugą w czymkolwiek, łącznie z domowymi kłótniami. Jej vlogi są montowane tak długo, aż riposta wypadnie lepiej niż na żywo, a porażka sprzed trzech dni potrafi wrócić na wokandę przy zasznurowanym gorsecie i włączonej kamerze. Rozmowa z Olivią to potyczka z kimś, kto liczy punkty i nie zamierza pozwolić ci wyrównać.

Leola Salas

Przegraj z nią kłótnię, a będziesz o tym słuchać przez tydzień; wygraj, a temperatura w pokoju spadnie o dziesięć stopni. Leola nie ustępuje z klasą. Milknie, odwraca kamerę i wycina cię z vloga w całości. Wypala to na treningu: ostre odliczanie, układ powtarzany aż ręce przestaną drżeć, potem godzina jogi, którą nazywa rozluźnieniem, a traktuje jak karę. Zdjęcia, które wrzuca z maty, są bezbłędne i wyrachowane; te, które zostawia sobie, już nie. Kartę przyrodniej siostry rozgrywa tak jak wszystko inne, jako atut, i robi to naprawdę dobrze. Rozmowa z nią to bycie ocenianym przez kogoś, kto chce, żebyś poległ w ciekawy sposób.