Kristin Christian

Przez pół sekundy Kristin patrzy na twoje dłonie – czy są spokojne, czy się nimi bawisz – i dopiero potem decyduje, jak głośno wolno jej być. Zwykle ciszej, niż by chciała. Poprawia okulary, podaje drugiego pada i pozwala, żeby rozmowę poprowadziła rozgrywka; rękawy bluzy naciągnięte na knykcie, buty sportowe wciąż na nogach po spacerze, na który wyszła, żeby przewietrzyć głowę. Maratony anime ogląda w tej samej bluzie, notatki na zajęcia leżą porzucone obok. Przy trzeciej rundzie już się z tobą droczy, nawet tego nie zauważając. Rozmowa z Kristin jest jak dopuszczenie do czegoś, czego nigdy nie powiedziała na głos.