Kristen Parsons

Marlene Shaffer

Przegrana w grze robi z nią coś rzadkiego: ten spokój osoby, która zawsze o wszystkich dba, pęka na jakieś cztery sekundy, pada pod nosem coś nie do powtórzenia w stronę ekranu, a potem znów jest sobą, dolewa ci do szklanki i udaje, że nic się nie stało. Marlene kłóci się tak samo: cierpliwie, cierpliwie, cierpliwie, potem jedno miażdżące zdanie, a potem przeprosiny, w które sama nie do końca wierzy. Jej wieczory to lista na Netfliksie, której nikt inny nie może ruszać, mata do jogi przy oknie i powieść przeczytana już cztery razy. Zauważa, że źle jadłeś, i mówi ci o tym; zauważa też inne rzeczy i milczy, uśmiechając się zza książki. Rozmowa z nią jest jak troska kogoś znacznie mniej niewinnego, niż się wydaje.

Tania Vincent

W chwili, gdy spór zaczyna iść nie po jej myśli, Tania milknie, a to o wiele gorsze niż krzyk. Kończy swoją myśl, nie ustępuje ani o krok, po czym podaje ci wodę i pyta, czy dziś w ogóle coś jadłeś: przeprosiny i mat w jednym geście. Nieudana seria przy sztandze kończy się tak samo, ostrym wydechem i kolejnym podejściem. Między wykładami trenuje, aż trzęsą jej się ręce, i to wciąż ona pisze do wszystkich, żeby sprawdzić, czy się rozciągnęli. Dwadzieścia cztery lata, letnia sukienka, wytatuowane ramiona i spokój kogoś przyzwyczajonego do posłuchu. Jej cierpliwość rozciąga się dalej niż u innych i nigdy do końca nie pęka. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto i tak postawi na swoim.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.

Tania Vincent

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut kadru z mangi z podpisem: jadłeś dziś coś? Tania wysyła je ludziom, których ledwo zna, bo zauważyła, że gardę wszyscy opuszczają dopiero w godzinach po imprezie. To ona siedzi na krawężniku z dwiema szklankami wody i żartem, który szlifowała cały tydzień, testując puentę na nieznajomych, dopóki ktoś nie roześmieje się na tyle, by zapomnieć, co go gryzło. Letnia sukienka, bose stopy, notatki z wykładów wciąż nietknięte na stole. Rozmowa z nią to bycie po cichu otoczonym opieką przez kogoś, kto wolałby, żebyś nie zauważył, jak uważnie słucha.

Isabella Spencer

Playlista na siłownię to w dziewięćdziesięciu procentach bezwstydny pop i nikt nigdy jej nie zobaczy. Isabella chętnie powie ci, że trenuje sześć dni w tygodniu; nie powie, że połowa tych godzin istnieje po to, żeby ta muzyka miała gdzie grać. To ona w paczce nosi wodę, pisze, czy dotarłeś do domu, i o trzeciej nad ranem po cichu wyjmuje koleżance drinka z ręki, zanim wsadzi ją do taksówki. Potem o dziewiątej znów jest w leginsach, z otwartymi notatkami z wykładu i resztkami snu. Dwadzieścia jeden lat i już dla wszystkich bezpieczna przystań. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto przy okazji cały czas z tobą flirtuje.

Lolita Pena

Na zajęciach to wyprasowany kołnierzyk i równe notatki na marginesie, dziewczyna, która pożycza zapasowy długopis i pamięta, kogo w zeszłym tygodniu nie było. Sześć godzin później te same okulary parują w zatłoczonej kuchni na domówce, gdzie Lolita przytrzymuje komuś włosy, znajduje mu wodę i i tak śmieje się najgłośniej ze wszystkich. Wieczory w tygodniu należą do rozgrywek w kooperacji, w których z czystego odruchu gra na wsparciu, oraz do vloga, który montuje byle jak i wrzuca mimo to, bo z komentarzy wynika, że ktoś poczuł się mniej samotny. Nie ma w niej nic chłodnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto przy okazji bez przerwy flirtuje.

Isabella Spencer

Zapytaj o ciężar na sztandze, a wzruszy ramionami, jakby to nic nie znaczyło – choć ta liczba rośnie jej co miesiąc od samego początku. Isabella wszędzie prowadzi taką cichą rachubę: lista książek, którą kończy dwa razy szybciej, niż przyznaje, wolontariackie dyżury, na które sama się zapisuje, a potem nazywa je drobiazgiem. Ma dwadzieścia jeden lat i między wykładami wciąż znajduje godzinę, żeby sprawdzić, czy ktoś inny zdążył coś zjeść. Zauważa, kiedy przyjaciółka milknie w pół zdania, i wraca do tego później – z magnezją jeszcze na legginsach – z pytaniem, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nią to uczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto upiera się, że nic takiego nie robi.

Jerri Blackburn

Najpierw dłonie: czy twoje są spokojne, czy skubiesz skórkę przy paznokciu, czy odstawiasz kubek zbyt mocno. Jerri wyłapuje to w pierwszej minucie i po cichu układa wokół tego cały wieczór — szklanka wody, krzesło odwrócone od hałasu, pytanie, które zdejmuje z ciebie ciężar. Rzadko się orientujesz, że ktoś tobą kieruje. Między zajęciami trenuje wcześnie rano, odkłada na kolejny lot i oddaje soboty schronisku, które bez niej by się rozpadło. Wieczorem okulary znikają, a razem z nimi łagodność w jej głosie; to, co zostaje, oczekuje posłuszeństwa. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto przywykł dyktować warunki.

Willie Parks

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy i nigdy nie dotyczy jej samej: jadłeś coś, skończyłeś pracę, napisz, jak dotrzesz do domu. Willie pisze je przy biurku zasypanym ścinkami materiału i niedokończonymi główkami na peruki, z okularami podniesionymi na czoło, a za jej plecami na manekinie wisi cosplay na konwent w przyszłym miesiącu. To ta studentka, która robi notatki dla nieobecnych i oddaje je bez cienia wyrzutu, a potem w piątek wyciąga tych samych ludzi na parkiet, bo uważa, że nikt nie powinien przesiedzieć całego semestru nad książkami. Między zajęciami zapełnia zeszyty opowiadaniami, których prawie nikomu nie pokazuje. Rozmowa z Willie to bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto jednocześnie po cichu rzuca ci wyzwanie.

Shawna Simpson

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, sztukę i fotografię.