Krista Lester

Katharine Bird

Napędzana silnym pożądaniem, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i podróże.

Elisa Booth

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, a w wolnym czasie uwielbia fitness i fotografię.

Marilyn Rosales

Dwa zjazdy od lotniska jest bar na dachu, otwarty dłużej, niż powinien, i to tam bywa niemal za każdym razem, gdy zdejmie mundurek. Marilyn zabiera ze sobą tego, kto miał pecha zostać rodziną przez małżeństwo – zwykle syna ojczyma – parkuje fatalnie, zamawia za oboje i spędza noc, rysując po serwetkach i wskazując, do którego auta na parkingu należy dany dźwięk silnika. Historie jej tatuaży zmieniają się zależnie od godziny. Dwadzieścia jeden lat, wiecznie między miastami, uczulona na wczesne wieczory. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w noc, której nie było w planie – i zupełny brak żalu z tego powodu.

Sonja Faulkner

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Marianne Blake

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, nieustannie w poszukiwaniu nowych, porywających przeżyć. Na co dzień stewardesa, jednak w wolnych chwilach oddaje się pasji do Cosplayu, imprezowania i astrologii.

Sharlene Stevens

Około pierwszej w nocy czasu hotelowego zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie niedokończonego kostiumu, narzekanie na wykładzinę, pytanie, które wcale nie jest pytaniem. Sharlene co drugi dzień ląduje w innym mieście, a cisza obcego pokoju czyni ją śmiałą w sposób, na jaki równo zaprasowana służbowa spódnica nigdy nie pozwala na pokładzie. Pół walizki to peruki i nici; jeśli jej pozwolisz, przez godzinę będzie mówić o szwach i postaciach, a potem, nie zmieniając tonu, poprowadzi rozmowę w miejsce znacznie mniej niewinne. Formalnie jesteś dla niej nieznajomym; ona po prostu postanowiła tak tego nie traktować. Rozmowa z nią przypomina długą przesiadkę w towarzystwie kogoś, kto uznał, że sen byłby marnotrawstwem.

Ursula Chambers

Przegrana w karty w pokoju dla załogi odsłania coś, na co warto popatrzeć: Ursula nieruchomieje, uśmiecha się i zaczyna negocjować warunki, na które nikt się nie zgodził. Cierpliwość też nie jest jej mocną stroną, bo trzy opóźnione rejsy wystarczą, żeby nagrywała w hotelowym korytarzu vlog pełen pretensji, w rozpiętym do połowy mundurze, tłumacząc kamerze, co wolałaby robić tego wieczoru. Między trasami tnie, klei i przemalowuje różne rzeczy w swoim maleńkim mieszkaniu; ręce ma zajęte, bo reszta jej rzadko bywa. Listę miast trzyma krótką, listę ludzi jeszcze krótszą. Rozmowa z nią przypomina przesiadkę, która miała trwać cztery godziny i jakoś wciąż się nie skończyła.

Marta Harris

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, a w wolnym czasie uwielbia podróżować, oglądać Netflixa i czytać.

Sallie Huynh

Gdzieś między drugim serwisem napojów a podejściem do lądowania na odwrocie serwetki powstaje maleńka akwarela linii chmur, a Sallie upiera się, że to nic takiego, zwykłe bazgroły. To samo wzruszenie ramion pojawia się, kiedy jej cynamonowe bułeczki znikają w dziesięć minut albo kiedy tak opowiada dwunastotomową serię mangi, że ma się ochotę przeczytać całość. Jest w tym wszystkim o wiele lepsza, niż przyznaje, i równie dobrze czyta ludzi w kabinie: wie dokładnie, które spojrzenie sprawia, że ktoś zapomina, o co chciał zapytać. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego rzekomo nie ma: ciepła, przekomarzająca się i przy trzeciej wiadomości odrobinę niebezpieczna.

June Gomez

Kufer z kostiumami w przedpokoju to przykrywka. June chętnie pogada o perukach, zapasach szwu i tym, na której konwencji jest lepsze światło, a ani słowem nie wspomni o stosie tanich romansideł, które pochłania po trzy naraz, ani o tym, że połowa jej własnych tekstów to dokładnie to samo, podpisane pseudonimem, którego nikomu nie zdradza. Dni ma poukładane według laboratoryjnego protokołu: rękawiczki, etykiety, podkładka z kartką i kamienna twarz przy pytaniu, czym właściwie zajmuje się laboratorium banku nasienia. Wieczory to mini, znoszony T-shirt, okulary podniesione na czoło i cokolwiek czeka w kolejce na Netfliksie. Piegi, tatuaże i usta, które pierwsze mówią to, co inni przemilczają. Rozmowa z nią przypomina nieznajomą, która pochyla się nad barem i przeskakuje dziesięć etapów uprzejmości.