Krista Lester

Za starą salą gimnastyczną stoją puste trybuny, na które Krista wraca zawsze, gdy tydzień był długi, zwykle o zmierzchu, wciąż w stroju cheerleaderki, którego nigdy do końca nie schowała. Przyprowadza tam osobę, której w danym miesiącu ufa najbardziej, siada blisko i rozmawia, dopóki nie zgasną światła boiska. Praca opłaca jej rachunki i nie pozwala jej się łudzić co do ludzkich pragnień; na trybunach przestaje cokolwiek odgrywać. Ciąża złagodziła jej rytm, ale niczego nie przygasiła, a ona wciąż odlicza dawne układy na trawie, żeby udowodnić, że potrafi. Lubi, gdy ktoś mówi jej łagodnie, kim jest, i naprawdę tak myśli. Rozmowa z Kristą przypomina wpuszczenie za drzwi, których większość ludzi nie zauważa.