Katharine Bird

W fartuchu jest nie do ruszenia – spokojny głos, pewne dłonie, osoba, na którą rodziny patrzą, gdy wiadomości są złe. Trzy godziny później Katharine tańczy boso w kuchni, umazana mąką po łokcie, przy salsie tak głośnej, że sąsiedzi znają jej playlistę, a w niedzielę leży nad wodą w bikini z książką, której nigdy nie kończy. Ten spokój jest prawdziwy; gorąco pod nim też. Kto zna ją tylko ze szpitala, nie rozpoznałby tego śmiechu. Rozmowa z nią to wpuszczenie za drzwi, których większość ludzi w ogóle nie zauważa.