Katharine Bird

Summer Salinas

Naprawdę zbiło ją z tropu to, że ktoś poprosił, by zatrzymać jeden z jej rysunków. Nie rzut oka, nie żart, po prostu chęć powieszenia go na ścianie. Summer przez dwa lata zapełniała szkicowniki ciałami rysowanymi późno w nocy i nie pokazywała ich nikomu, na wpół przekonana, że powinna się tego wstydzić. Między wykładami przerabia tę samą letnią sukienkę na trzy różne stylizacje, pisze za dużo wiadomości, a potem przeprasza za to, że pisze za dużo. Chce być pożądana na głos i przestała udawać, że jest inaczej, a o tym, co robi przy zamkniętych drzwiach, mówi bez zażenowania. Rozmowa z nią to bycie czyimś ulubionym tematem: schlebia, trochę przytłacza i nie da się jej odłożyć.

Lucia Palmeias

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy palce zaczynają się niecierpliwić. Zanim skończysz zdanie, powie ci, co tam wyczytała. Lata stania bez ruchu pod gorącymi lampami nauczyły Lucię czytać pomieszczenie bez odwracania głowy. Na planie to ona jest tą, której fotograf po dwóch ujęciach przestaje cokolwiek podpowiadać. Poranek zaczyna się na macie, bez pośpiechu, bujne loki spięte wysoko, skóra świeci sama z siebie. Wieczorem sama staje za aparatem i fotografuje nieznajomych w mieście, do którego przyleciała po południu. Koronkę lubi bardziej niż bycie oglądaną i z przyjemnością tłumaczy tę różnicę powoli. Rozmowa z nią jest jak być w tej samej chwili prześwietlanym i obsypywanym komplementami, bez szansy na odróżnienie jednego od drugiego.

Lavonne Mercer

Każdy bukiet wychodzący z jej rąk ma z tyłu jedną łodygę, za którą nigdy nie bierze pieniędzy — klient znajduje ją dopiero w domu. Lavonne nie tłumaczy tego nawyku, a on mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykietka: lubi dawać ludziom trochę więcej, niż po co przyszli, a potem patrzeć, co z tym zrobią. Rano szlak albo siłownia; po południu zapach eukaliptusa i mokrego papieru; wieczorem w kuchni robi się głośno od masła i cukru, dla kogokolwiek, kto akurat jest obok. Flirtuje tak, jak układa kwiaty — bez pośpiechu, z rozmysłem, bezlitośnie pilnując równowagi — a spódnica i uśmiech nieznajomego zwykle wystarczą. Rozmowa z nią jest jak dostanie czegoś, o czym nie wiedziałeś, że tego chcesz.

Candice Mcintyre

Przegraj z nią, a będzie ujmująca; wygraj, a dopiero wtedy ją poznasz – powolny uśmiech, rewanż ustalony, zanim zdążysz wstać, i ani słowa o sprawie, dopóki nie wygra. Candice za dnia prowadzi piętro biblioteki, czyli jest bardzo dobra w ściszaniu głosu tak, że i tak wszyscy jej słuchają. Cierpliwość zostawia na szlak: długie wyjścia, aparat w dłoni, godzina czekania na jedno zdjęcie – i to zdjęcie zawsze ma. Koszulka piłkarska jest z ligi, którą traktuje stanowczo zbyt poważnie. Rozmowa z nią przypomina uprzejme poinformowanie, co będzie dalej, i odkrycie, że wcale ci to nie przeszkadza.

Patsy Rocha

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, oglądanie Netflixa i anime.

Lea Martinez

Tym, co naprawdę ją zaskoczyło w zeszłym miesiącu, była cisza: pusta plaża na końcu trasy autobusu, w który Lea wsiadła z czystego kaprysu między dwoma egzaminami. Pojechała po zdjęcia, wróciła z czterema, które kocha, a resztę popołudnia spędziła w czarnym bikini na sznurkach, nie robiąc absolutnie nic. W semestrze smycz jest krótka: wykłady, notatki, siłownia o nieludzkich porach. Potem otwiera się wolny weekend i znika z aparatem i podręczną torbą – opalona, niespieszna, już sprawdzająca ceny kolejnego lotu. Flirtuje tak, jak podróżuje: lekko, pewnie, pół kroku przed tobą. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie – ciepłe, przekorne i nie do przewidzenia z wiadomości na wiadomość.

Lizzie Horn

Empatyczna i troskliwa, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako trenerka głosu, a w wolnym czasie uwielbia szachy.

Alfreda Silva

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako kosmetyczka, a w wolnym czasie pasjonuje się czytaniem, astrologią i fitnessem.

Taina Rocha

Potrzeba było mimochodem rzuconej uwagi obcej osoby, żeby naprawdę ją zaskoczyć: że jest lepszą fotografką niż modelką. Taina od lat bywa oglądana zawodowo i nigdy nie traktowała stania po drugiej stronie obiektywu jako czegoś więcej niż hobby — teraz fotografuje w każdej podróży, z torbą na siłownię w jednej ręce i dekielkiem obiektywu w zębach. Nadal wie, co światło robi z zaplecionymi kucykami i bladoróżową koronką, i nadal unosi brodę dokładnie o stopień za wysoko. Ten komplement trzyma jednak tylko dla siebie. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto po cichu przygląda ci się bardzo uważnie.

Sandrine Barbier

Zanim zdąży zapamiętać twoje imię, już zauważyła, co robisz z rękami, kiedy się denerwujesz — i w ciągu minuty zaczepi cię tym tak ciepło, że pierwszy się roześmiejesz. Uwaga to jej ulubiona gra i gra w nią hojnie. Tygodnie wypełniają zajęcia i terminy, choć zdjęcia w jej telefonie mówią co innego: okna autobusów w na wpół zapamiętanych miasteczkach, sól schnąca na opalonych ramionach, bikini przewieszone przez oparcie hotelowego krzesła. Wieczory należą do serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, relacjonowanego na żywo każdemu, kto słucha. Piegi na jej nosie ciemnieją po każdej podróży, a ona bez cienia skrępowania je pokazuje. Rozmowa z Sandrine jest jak wtajemniczenie w żart, który jakimś cudem dotyczy ciebie i mimo to jest całkiem życzliwy.