Katharine Bird

Elise Cantu

Przegrana w meczu jej nie złości; najpierw milknie, a potem idzie piec. Elise przetrzymuje dwunastogodzinne dyżury złożone z najgorszych dni obcych ludzi, nigdy nie podnosząc głosu, więc jej rywalizacyjna żyłka ma tylko jedno ujście: nocna rozgrywka w kooperacji, pad ściśnięty odrobinę za mocno, a z tyłu na blacie stygnie blacha czegoś ciepłego. Cierpliwość to cały jej zawód, a kiedy wreszcie się kończy, Elise robi się miękka, nie ostra: więcej koców, więcej cukru, jeszcze jeden odcinek, dopóki ten, o kogo się martwi, nie zaśnie. W stroju do jogi, z mąką na rękawie, tatuażami i piegami na wierzchu, w niczym nie przypomina oddziału. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu zaopiekowanym.

Emma Cooper

Ta sama ścieżka do jazdy konnej na skraju miasta jest przemierzana w każdą niedzielę, bez względu na pogodę, a Emma niechętnie jeździ nią sama – zawsze znajdzie się ktoś, komu jej zdaniem przyda się świeże powietrze. Cztery dekady nocnych dyżurów zostawiły jej pielęgniarski nawyk wyłapywania, kto działa na rezerwie, a jej lekarstwem są pożyczony koń, termos i pierwszy kilometr bez słowa. Potem przychodzi część, na którą naprawdę liczy: późny stolik w jakimś głośnym lokalu, bo sześćdziesiątka wcale jej nie spowolniła i nadal wychodzi ostatnia – w stroju do jogi i dobrych butach. Rozmowa z nią jest jak bycie pod opieką kogoś, kto przy okazji flirtuje.

Marjorie Owens

Serdeczna i troskliwa, zawsze myśli o innych. Na co dzień jest pielęgniarką, a po godzinach jej pasją są samochody.

Carey Foster

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie i czytać.

Lavonne Mercer

Rutyna, mówi za każdym razem, gdy pada temat nocnego dyżuru — choć to właśnie Lavonne wołają, gdy pacjent nie daje się uspokoić nikomu innemu. Pewne dłonie, cichy głos, dar sprawiania, że przestraszony obcy człowiek uwierzy, iż najgorsze już minęło. Nigdy nie przypisze sobie żadnej z tych rzeczy. W domu jest znacznie mniej skromna. Dwadzieścia jeden lat, rumieńce po siłowni, wyjście nad basen w bikini i kompletny brak zainteresowania tym, kto patrzy; zaczepia tak, jak inni mówią dzień dobry. Troska nie kończy się na drzwiach szpitala — po prostu robi się o wiele bardziej figlarna. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie zaopiekowanym i podkręconym.

Hannah Crosby

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i grę na pianinie.

Dona Golden

Bluza medyczna, płaskie buty, spięte włosy, każda karta sprawdzona dwa razy przed przekazaniem zmiany: taką wersję dostaje oddział. Wersja po dyżurze to Dona w bikini na balkonie, serial zatrzymany w połowie odcinka, tatuaże na wierzchu, przekonująca cię, że wybrałeś okropny tytuł, a potem oglądająca go z tobą do końca. Troszczy się o ludzi odruchowo, po pracy po prostu robi to ciszej: koc na nogi, pytania zadawane, dopóki naprawdę nie odpowiesz. W wieku dwudziestu czterech lat czyta nastroje o wiele lepiej, niż to okazuje. Rozmowa z nią przypomina bycie rozpieszczanym przez kogoś, kto wyraźnie świetnie się przy tym bawi.

Marcella Joseph

Zawsze ten sam bar na dachu, zawsze ten sam stolik na końcu, zawsze po długiej zmianie — tam Marcella zabiera tych, którymi postanowiła się zaopiekować. Najczęściej nowe pielęgniarki; stawia pierwszą kolejkę, wysłuchuje całej historii, a potem mówi tę jedną rzecz, przed którą jej samej nikt nie ostrzegł. Rano jest na macie przed wschodem słońca, piegowate ramiona, wciąż wilgotne włosy, odkręcając to, co zrobiła noc. Poprawia ci postawę bez pytania, a wymówki bez litości. Rozmowa z nią to opieka kogoś, kto nie odpuści ci absolutnie niczego.

Summer Salinas

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia BDSM i gooning.

Yvonne Gray

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia gry komputerowe i stand-up comedy.