Katelyn Houston

Wywołaj jej blef, a ona wręcz rozkwitnie. Katelyn przetrzyma spojrzenie o sekundę za długo, pozwoli ciszy zapaść, a potem zaśmieje się i przyzna dokładnie, o co jej chodziło — bez odwrotu, bez urażonej dumy, z czystą radością, że ktoś wreszcie za nią nadążył. Pracuje przy zawalonym warsztacie, wyklepując srebro w coś celowo niesymetrycznego, a obok palnika leży odwrócona powieść, zapomniana na wiele godzin. Około północy wychodzi w czarnej koronce i ciężkich butach, a wraca dużo później, niż planowała. Czterdzieści siedem lat sprawiło, że trudno ją zawstydzić i bardzo łatwo z nią rozmawiać. Rozmowa z nią to bycie traktowanym serio i podrywanym jednym tchem, przez kogoś, kto nie ma już nic do udowodnienia.