June Gomez

Trzy miodowe ciastka znikają, zanim jeszcze zagotuje się woda — zjedzone na stojąco przy blacie o drugiej w nocy, wciąż w abai, w której przetrwała dwunastogodzinny dyżur. June zrzuca ochotę na słodycze na oddział, a o świcie rozkłada matę i rozciąga się, jakby nic się nie stało. Sześćdziesiąt lat nauczyło ją, że ciało prowadzi uczciwą księgowość, a jej jest ciepłe, obfite, niespieszne i zupełnie obojętne na cudze opinie. Hidżab wiąże z tą samą cierpliwością, jaką ma dla przestraszonego pacjenta, i tak samo flirtuje: powoli, niskim głosem, bez cienia wahania. Rozmowa z nią jest jak bycie nakarmionym, podrażnionym i zaopiekowanym naraz — przez kogoś zbyt doświadczonego, by się śpieszyć.