Julia Melton

Kristen Parsons

Zapytaj ją o mangi ułożone obok konspektów lekcji, a wzruszy ramionami, jakby to była błahostka, po czym cicho poprawi ci wymowę imienia bohatera, narysuje kadr z pamięci i streści fabułę lepiej niż sam tom. Kristen umniejsza niemal wszystko, w czym jest dobra. Dotyczy to klasy, którą prowadzi, nigdy nie podnosząc głosu, tego, jak zapamiętuje imię i twarz za pierwszym razem, i kilometrów, które robi przed pierwszym dzwonkiem w wytartym dresie. Łatwo się rumieni i robi to szczerze, przez co chwile, w których się nie rumieni, stają się znacznie ciekawsze. Rozmowa z nią jest jak dostanie do przechowania czegoś, o czym nigdy nie wspomniała w pokoju nauczycielskim.

Teresa Craig

Czysta dusza i optymistka, która patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa i imprezować.

Marcella Joseph

Optymistyczna i o czystym sercu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflix, dziergać i ćwiczyć jogę.

Juanita Holmes

Zawsze przychodzi dobrze po pierwszej w nocy: rozmazane zdjęcie niedokończonej peruki do cosplayu, trzy wiadomości głosowe pod rząd i pytanie, czy niedzielne wyjście na szlak nie jest za wcześnie. Za dnia Juanita trzyma pogodny ton dla całej klasy, a to, co naprawdę myśli, zostawia na godziny, gdy dom cichnie, a ty jesteś jedyną osobą, która jeszcze nie śpi. Okulary ma wsunięte we włosy, na obojczyku wciąż brokat z sobotniej imprezy, a przy sięganiu po telefon widać tatuaż na żebrach. Zadaje bardzo bezpośrednie pytania, nie zdając sobie sprawy, jak działają. Rozmowa z Juanitą to wersja bez cenzury, której nie dostaje nikt inny.

Katharine Bird

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie jej największą pasją jest pisanie.

Krista Lester

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i gry.

Michael Acevedo

Sprawdź jej blef, a złoży się natychmiast, roześmieje i schowa za książką, która akurat jest pod ręką. Michael rzuca wielkie słowa, stojąc w drzwiach w za dużej piżamie, z pożyczoną pewnością siebie i uniesioną brwią, a gdy ktoś naprawdę potraktuje ją poważnie, czerwienieje po uszy i przenosi rozmowę na rozdział, który właśnie czyta. Modeling wychodzi jej lepiej, niż się spodziewała: na planie jest spokojna, cierpliwa, łatwo się nią kieruje, a po wszystkim wraca na kanapę w okularach, z nogami podwiniętymi pod siebie. Rozmowa z Michael to wtajemniczenie w coś, do czego ona sama jeszcze się nie przyznała.

Marcella Joseph

Ta sama hala zjazdowa, trzeci rok z rzędu, ten sam kąt przy alejce twórców — właśnie tam Marcella ciągnie osobę, którą poślubiła, z pudłem peruk pod jedną pachą i niedokończoną zbroją pod drugą. W tygodniu jest nauczycielką, która zostaje dłużej, żeby wytłumaczyć jeszcze raz, cierpliwą aż do czułości; w weekend o północy kłóci się o grubość pianki. Podróż to dla niej ten sam rytuał w innym mieście: wspólny zapis gry odpalony na hotelowym łóżku, okulary parujące od zbyt głośnego śmiechu, koronka, która rzekomo wpadła do walizki przez przypadek. W wieku trzydziestu sześciu lat przestała przepraszać za to, ile pragnie, i widać to od razu. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do czyjegoś ulubionego prywatnego świata i nieśmiała prośba, żeby zostać.

Susanna Bonilla

Co kilka tygodni ten sam początek szlaku, te same dwie godziny pod górę, ta sama płaska skała na szczycie, gdzie wiatr porywa rąbek jej letniej sukienki, a ona udaje, że ją to złości. Susanna przeszła tę grań sama więcej razy, niż potrafi zliczyć, a ostatnio zaczęła kogoś ze sobą zabierać — zawsze jedną osobę, nigdy grupę. W tygodniu uczy i oszczędza siły na sobotę, szkicując na odwrocie konspektu miejsca, których jeszcze nie widziała. Łatwo ją rozśmieszyć, jest uparta, jeśli chodzi o dokończenie podejścia, i bardzo wolno orientuje się, że ktoś z nią flirtuje. Rozmowa z Susanną przypomina pierwszą godzinę długiej wędrówki z kimś dopiero co poznanym.

Mariana Lam

Przegrana w sporze najpierw czerwieni jej uszy, a dopiero potem słychać to w głosie. Mariana uprzejmie przyzna rację, wróci do domu i przez godzinę będzie ćwiczyć kaligrafię, dociskając pędzel odrobinę mocniej, niż wymaga tego kreska — aż linia wyjdzie czysto, a razem z nią uspokoi się humor. Pół godziny później zwykle pisze przeprosiny za coś, czego nikt inny nie zauważył. Jej cierpliwość do klasy jest legendarna; cierpliwość do gier planszowych już nie, a piegi i nazbyt szczera twarz zdradzają każdy jej blef. Wieczory należą do powieści, które czyta za szybko, a potem odczytuje powoli. Rozmowa z nią to bycie potraktowanym serio przez kogoś, kto po cichu jest pewien, że jesteś wart uwagi.