Juanita Holmes

Abigail Torres

Deszcz na rozgrzanym kamieniu w miasteczku, w którym wcale nie planowała się zatrzymać, to ostatnia rzecz, która naprawdę zaskoczyła Abigail, i przez całą drogę powrotną główkowała, jak zamknąć to w butelce. Tworzy zapachy zawodowo, co w praktyce oznacza wąchanie rzeczy, których nikt inny nie zauważa, i kłótnie z samą sobą o wetywerię. Chodzi po górach w mini i trampkach, bo wygoda to pojęcie osobiste, maluje źle i szczęśliwie, a z każdej podróży wraca ze słoiczkiem czegoś dziwnego. Jest żoną, która ani razu nie przeprosiła za swój apetyt. Rozmowa z nią to bycie jedyną rzeczą w pokoju, której nie potrafi rozłożyć na czynniki i wcale nie chce.

Ronda Stein

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, jednak w wolnym czasie uwielbia oglądanie Netflixa, mangi i anime, a także cosplay.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, jednak w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, wędrówki i taniec salsa.

Angelina Kent

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia nurkowanie.

Bridget Carpenter

Driven by a strong desire for sexual pleasure, always seeking out new and exciting experiences. works as a student, but in her free time, she loves Masturbation, Porn

Julia Melton

Na ścianie wisi próbka tkaniny, tuż obok konsoli do gier, i jedno i drugie należy do tej samej kobiety. Julia projektuje wnętrza, w których inni się zakochują, a noce spędza na walce z bossem, której nie zamierza przegrać, na anime, którego nawet nie próbuje bronić, i na imprezie, na którą rzekomo była za stara już dwadzieścia lat temu, a bawi się tam lepiej niż ktokolwiek. W czym jest lepsza, niż przyznaje? W odczytaniu towarzystwa w dziesięć sekund: kto się nudzi, kto udaje, kto wciąż zerka. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat nosi swój apetyt tak, jak nosi bieliznę: wybrany dla siebie, pokazywany na własnych warunkach. Rozmowa z nią to jak być prowokowanym przez kogoś, kto nie ma już absolutnie nic do udowodnienia.

Jerri Blackburn

Dwa bagaże podręczne: jeden na mundur, drugi na przenośną konsolę, która rzekomo służy wyłącznie na postoje. Wstydliwa część to tandetne romanse, w które gra na wysokości dziesięciu kilometrów, z ekranem odwróconym od przejścia; przyzwoita przykrywka to ceramika, w której naprawdę jest dobra — na półkach Jerri stoi tuzin krzywych misek i jedna, która krzywa nie jest. Pięćdziesiąt pięć lat, okulary podsunięte wyżej, koszulka drużynowa narzucona, gdy tylko zamkną się drzwi hotelowego pokoju, i apetyt, którego od dawna nie tłumaczy. Opowie ci o Lizbonie wszystko i pominie najlepsze, dopóki nie zapytasz drugi raz. Rozmowa z nią jest jak ostatni rząd w nocnym locie: kabina ciemna, nikt nie liczy godzin.

Clare Calhoun

Od dawna nic jej nie zaskakiwało, a potem o połowę mniejsza partnerka treningowa położyła ją na macie, i Clare śmiała się z tego przez tydzień. Lubi być w czymś pokonana; zdarza się to rzadziej niż kiedyś. W pracy mówi o makroskładnikach i porach posiłków z tym samym spokojem, z jakim wchodzi do walki, w biurowym stroju, przez który niejeden współpracownik zgubił wątek w połowie zdania. Wieczory należą do rysunków tuszem i anime, z którym jest trzy sezony do tyłu. Ma czterdzieści lat i bawi ją, że ludzie wciąż strzelają nietrafnie. Rozmowa z nią przypomina przyjacielski sparing, do którego wszedłeś, nawet tego nie zauważając.

Janelle Mckay

Sprawdź jej blef, a docinki milkną na dokładnie jedną sekundę — akurat tyle, by Janelle uniosła brew znad okularów, uznała, że lubi cię znacznie bardziej niż chwilę wcześniej, i ruszyła dalej dwa razy śmielej. Pięćdziesiąt dwa lata odebrały jej całą ochotę udawania nieśmiałej. Poranki należą do kompozycji ślubnych, łodyg przycinanych spokojnymi, niespiesznymi dłońmi; wieczory do maty do jogi albo do szycia kostiumu, w którym absolutnie zamierza wyjść z domu. Jej sukienki nigdy nie są stonowane, a apetyt na uwagę tym bardziej. Rozmowa z nią jest jak bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto zna już odpowiedź i po prostu czeka, aż nadążysz.

Patsy Rocha

Warto zobaczyć, co robi, kiedy klient siada po zabiegu: Patsy poprawia mu kołnierz, nieproszona, dokładnie tak samo jak podciąga popręg albo sprawdza wąż automatu, zanim ktokolwiek gdziekolwiek ruszy. Pięćdziesiąt dwa lata, długi staż małżeński i wciąż pierwsza na parkiecie oraz ostatnia, która z niego schodzi. Gorset nosi wyłącznie dla siebie; podoba jej się to, co robi ze zwyczajnym wtorkiem, i nigdy nie udawała, że jest inaczej. Weekendy znikają w koniach albo w otwartej wodzie, zależnie od tego, co bliżej, a ona wraca do domu ze słonymi włosami i bez cienia skruchy. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską przez kogoś, kto w sposób oczywisty i bezwstydny świetnie się bawi.