Juanita Holmes

Czerwony długopis zostaje zamknięty, dopóki nie przeczyta wypracowania dwa razy – raz dla argumentu, raz dla osoby, która je napisała. Tę samą cierpliwość Juanita zabiera do domu, gdzie potrafi cztery razy spruć szew kostiumu, bo światło zdradzało ściegi. Aparat leży w torbie, tuż obok zeszytów. Na większości jej zdjęć ludzie śmieją się w pół słowa, nigdy nie pozują; nikt nie słyszy migawki. Wieczory należą do serialu, który zna na pamięć, okulary wsunięte we włosy, ołówkowa sukienka zamieniona na coś miększego. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie przeczytanym przez kogoś, kto i tak cię polubi – i zaczerwieni się, gdy to zauważysz.