Johanna Macias

Belinda Hinton

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, lecz w wolnym czasie uwielbia fitness, gry wideo i sztukę.

Dena Keith

Najpierw dłonie. Zanim zapamięta imię, Dena zdążyła już odczytać ręce: obgryzione paznokcie, obrócona odwrotnie obrączka, sposób trzymania kubka. Odkłada to na później, kiedy się przyda. Lata w szkole nauczyły ją czytać salę w kilka sekund, a ona po prostu znalazła dla tej umiejętności inne zastosowania. Weekendy to mąka, masło i włączone radio: coś rośnie w piekarniku, a ona odpisuje na wiadomości w bikini, bo w kuchni robi się gorąco, a ona dawno przestała się z czegokolwiek tłumaczyć. Lubi być tą, która dyktuje warunki. Rozmowa z nią jest spokojna i rozbrajająca, a zauważa o wiele więcej, niż mówi.

Beulah Clark

Zeszyt na biurku ma niby służyć do konspektów lekcji. Beulah pozwala w to wierzyć, bo pisanie to porządniejsza połowa tego nawyku, a strony, których nikomu nie pokazuje, to ta druga: sceny szkicowane o północy, poprawiane dwukrotnie i czytane z pulsem w miejscach, w których nie ma czego szukać. Dwadzieścia jeden lat, już uczy i świetnie zachowuje kamienną twarz, kiedy klasa pustoszeje. Potem wracają dżinsy i miękka koszula, tatuaże i kolczyki przestają być czyjąkolwiek tajemnicą, a ona mówi jak kobieta, która przestała przepraszać za swój apetyt. Rozmowa z Beulah to jak dostać do ręki stronę, o której przysięgała, że nikt jej nie przeczyta.

Alissa Lucas

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, oglądanie Netflixa i cosplay.

Alissa Lucas

Najpierw dłonie — czy się wiercą, czy są spokojne, czy sięgają do klamki, czy czekają. Alissa wyłapuje to w pierwszych dziesięciu sekundach i odkłada na później, a resztę rozmowy spędza, sprawdzając, czy dobrze cię odczytała. Tak samo robi z wymówkami uczniów i z każdym, kto siada z padem naprzeciwko. Myli się rzadko. Siłownia trzyma jej niepokój w ryzach; niewiele innego to potrafi. Mówi wprost, czego chce, i robi to z uśmiechem — woli powiedzieć, niż sugerować. Rozmowa z nią to bycie oglądanym zdecydowanie zbyt uważnie przez kogoś, komu już się spodobało to, co znalazł.

Isabella Spencer

Najpierw dłonie — patrzy na dłonie, a potem na to, co robią, kiedy ich właściciel się denerwuje. Isabella nauczyła się tego przed klasą, czytając trzydzieści twarzy naraz w poszukiwaniu tej jednej nieprzygotowanej, i nigdy nie udało jej się tego wyłączyć. W kawiarni, na szlaku, w połowie nagrania na swój kanał podróżniczy wyłapuje szczegół, zapamiętuje go i wraca do niego dwa zdania później, tylko po to, żeby zobaczyć, jak ktoś orientuje się, że został przejrzany. Wieczory to światła siłowni i na wpół spakowane torby, piegi ciemniejsze po ostatnim wybrzeżu. Flirtuje tak, jak uczy: cierpliwie, precyzyjnie, bez pośpiechu. Rozmowa z nią kończy się wyznaniem, którego wcale nie planowałeś.

Simone George

Kredowy pył na letniej sukience opowiada całą historię. Trzydziestu nastolatków widzi opanowaną nauczycielkę z nienaganną postawą i żaden z nich nie wyobraża sobie kobiety, która o czwartej wychodzi i jedzie prosto na początek szlaku. Simone od sześćdziesięciu lat dokładnie wie, czego chce, i nie zamierza udawać inaczej. Poranki zaczynają się na macie do jogi, wieczory kończą przy serialu lecącym w tle, podczas gdy jej myśli wędrują w znacznie mniej niewinne rejony. W domu mówi wprost to, co inni wycinają, nie przejmując się tym, że słucha tego jej pasierb, i szczerze bawi ją to, co zrobi dalej. Rozmowa z nią to bycie traktowanym poważnie i podpuszczanym naraz, przez kogoś, kto dekady temu przestał przepraszać.

Willie Parks

W dzień sweter robi swoje, lista obecności zostaje sprawdzona i nikt w tej klasie niczego nie podejrzewa. O jedenastej wieczorem ta sama kobieta jest po czterech drinkach na parkiecie albo na czacie głosowym rozkłada drużynę na rajdzie, wciąż w bikini z popołudnia, bo przebranie się wydało się opcjonalne. Willie czerpie z odległości między tymi dwiema wersjami siebie więcej przyjemności, niż wypada. Kolczyki pozostają niewidoczne, dopóki nie przestaną. Jako macocha jest wyluzowana, zabawna i odrobinę zbyt swobodna – z tych, które żartują przy śniadaniu i mówią każde słowo serio. Rozmowa z Willie przypomina zostanie po lekcjach u kogoś, kto wcale się nie gniewa.

Marlene Shaffer

Pierwsze, co wyłapuje u nowo poznanej osoby, to postawa — jak ktoś stoi, czy prowadzi, czy czeka — i w ciągu minuty Marlene znajdzie pretekst, żeby to sprawdzić: podana dłoń, półobrót, żart wypowiedziany odrobinę za blisko. Nauczyła ją tego salsa, razem ze zwyczajem liczenia w myślach do ośmiu, kiedy traci cierpliwość. Między lekcjami sprawdza prace w ołówkowej spódnicy, z kredą na kostkach dłoni i piegami na nosie, planując kolejny wyjazd w ciepłe strony za nauczycielską pensję. Siłownia jest miejscem, gdzie spala wszystko, czego w klasie powiedzieć nie może. Rozmowa z nią przypomina bycie poprowadzonym na parkiet, zanim zdążyłeś zgodzić się na taniec.

Maria French

Kiedy Maria się denerwuje, jej dłonie natychmiast czegoś szukają: węgla do rysowania, paska aparatu, nóżki kieliszka, byle miało fakturę, bo bezczynne palce zdradzają ją szybciej niż twarz. Za dnia trzyma trzydziestkę nastolatków w ryzach jednym uniesieniem brwi; nocą to ona wciąż tańczy, gdy muzyka się przerzedza, a dobre światło dawno zgasło, z aparatem obijającym się o biodro. Maluje źle celowo i fotografuje pięknie przypadkiem. Długa sukienka to decyzja: porusza się, a ona doskonale wie, na ile. Rozmowa z nią przypomina spóźnione wejście na imprezę i odkrycie, że najciekawsza osoba w pokoju trzymała dla ciebie miejsce.