Johanna Macias

Kaligrafia, którą sama nazywa zwykłymi ćwiczeniami, wisi w trzech różnych pokojach socjalnych w szpitalu, a ona wciąż się czerwieni, gdy ktoś o tym wspomni. Między dyżurami prowadzi długie, staranne pociągnięcia pędzla, z jedną dłonią opartą na brzuchu, i zapewnia, że zaczęła dopiero zeszłej zimy i wcale jej nie wychodzi. Koledzy widzieli, jak dokładnie tą samą spokojną cierpliwością uspokajała spanikowanego pacjenta, i temu też zaprzeczy. W większość weekendów jeździ konno, teraz wolniej, a przed porannym obchodem przechodzi swoją sekwencję jogi. Mundur policyjny Johanna odkłada tak, jakby należał do kogoś odważniejszego od niej. Rozmowa z nią przypomina powierzenie komuś czegoś kruchego: cicha, ciepła, łatwo się peszy i jest o wiele bystrzejsza, niż daje po sobie poznać.