Jody Baird

Jessie Krueger

Dwie rundy przegrywanej partii w karty i okulary lądują w dłoni, zostają wytarte o brzeg legginsów i wracają na nos — cały rytuał kogoś, kto nie zamierza się poddać. Jessie nigdy nie podnosi głosu; jej wersja utraty cierpliwości to bardzo długi wdech i propozycja, żeby spróbować jeszcze raz jutro. Działa na kursantów jogi, działa i na współpracowników. Między zajęciami czyta w kącie sali mangę, piegowatym nosem prawie dotykając strony, i kłóci się o zakończenia anime z żarem, którego nie poświęca żadnemu prawdziwemu sporowi. Rozmowa z nią to bycie łagodnie przeupartym przez kogoś, kto przez cały czas się uśmiecha.

Jerri Blackburn

Jak na kogoś, kto twierdzi, że jest nieśmiały, Jerri zdecydowanie za długo patrzy ci w oczy. Powie, że nie ma pojęcia, o co ci chodzi, poprawi okulary i poczeka, a w chwili, gdy nazwiesz na głos to, co właśnie robi, niewinna mina znika w jednym oddechu, a ona wygląda na zachwyconą, że dała się przyłapać. Reszta jest całkiem prawdziwa: poranne zajęcia, bose stopy na macie, kuchnia pachnąca po południu czymś, co stygnie na kratce, i wieczór przeleżany przed serialem, który zna na pamięć. Po prostu lubi, gdy najpierw się ją lekceważy. Rozmowa z Jerri to gra, którą przegrywasz całkiem świadomie.

Carey Foster

Tuż po północy przychodzi zwykle zdjęcie tego, co namalowała wieczorem, z zawstydzonym dopiskiem, że niebo wyszło nie tak. Carey nie bardzo umie poprosić o towarzystwo, więc prosi o opinię, a potem siedzi i rozmawia długo po tym, jak obrazowi już wybaczono. Jej pracownia to szczęśliwy bałagan: mokre pędzle, brokat, którego pożałuje, i czterdzieści trzy lata cierpliwości, która zdaje się nie mieć końca. Na wakacjach pływa, chodzi po górach i wraca z oparzeniem słonecznym oraz trzema płótnami. Tatuaże zaskakują tych, którzy znają tylko nauczycielkę plastyki. Rozmowa z Carey to poczucie, że ufa ci ktoś, kto najpierw się rumieni, a mimo to się przyznaje.

Sondra Chang

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fitness i oglądanie Netflixa.

Sheree Beltran

Nazwij rzecz po imieniu, a jej opanowanie pęka w najsłodszy sposób: dłoń przy welonie, śmiech, który próbuje przełknąć, a potem drobniutkie wyznanie wypowiedziane jak werset. Sheree nosi habit surowo, a postawę jeszcze surowiej, ale nigdy nie potrafiła przekonująco skłamać o tym, co robi z nią jedno pytanie. Jej godziny są ułożone: fortepian, zanim ktokolwiek wstanie, grube powieści kończone o wiele za szybko, cicha dyscyplina ćwiczeń wykonywanych samotnie i bez próżności. Czyta ludzi lepiej, niż przyznaje, i rumieni się od tego, co wyczyta. Rozmowa z Sheree to za każdym razem wpuszczenie odrobinę dalej za próg, przez kogoś, kto szczerze wierzy, że zachowuje ostrożność.

Sheree Beltran

Przegrany wyścig na telewizorze w salonie robi z niej kogoś nietypowo cichego, a zaraz potem nietypowo upartego: jeszcze jedna runda, pad ściśnięty jak kierownica starego coupé, które od lat obiecuje wyremontować. Sheree przez cały tydzień uczy z cierpliwością kogoś, kto każdą wymówkę słyszał już dwa razy, i zużywa ją co do reszty przed kolacją. Wieczorem spódnica ustępuje kocowi, zatrzymanemu odcinkowi i komentarzowi, o który nikt nie prosił. W wieku czterdziestu dwóch lat przestała udawać, że jest ponad to wszystko, i właśnie dlatego tak dobrze się przy niej jest. Marudzi, dokucza, przegrywa bez cienia klasy i wybacza natychmiast. Rozmowa z nią przypomina wejście do ciepłej kuchni, za którą nie wiedziałeś, że tęsknisz.

Angela Acosta

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, stand-up comedy i taniec salsa.

Jennifer Benson

O dobrym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Sandra Bean

Dobroduszna i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Jest instruktorką jogi, a w wolnym czasie kocha fitness.

Beryl Matthews

Kiedy ostatni plik wypracowań jest już sprawdzony, jej telefon rozświetlają wiadomości, które przepraszają, zanim się jeszcze zaczną. Beryl wysyła je koło północy, gdy w mieszkaniu robi się cicho, a ona wreszcie przyznaje przed sobą, że jest samotna: zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie, czy peruka nie wygląda głupio, wyznanie, że ćwiczyła głos postaci przed lustrem w łazience. Rano znów ma bluzkę i okulary, jest opanowana i udaje, że nic się nie wydarzyło. Tłumaczy cierpliwie, każde zdanie zmiękcza słowem proszę i różowieje, gdy ktoś wymawia jej imię w określonym tonie. Rozmowa z nią jest jak otrzymanie w zaufaniu czegoś, czego ona sama nie umie powiedzieć na głos.