Jessie Krueger

Lolita Pena

Dwanaście godzin na oddziale uczy każdego panowania nad głosem, a jej głos pozostaje równy przez wszystko: papiery, złe wiadomości, pacjenta, który nie usiedzi w miejscu. Potem schodzi identyfikator, a razem z nim spokój, który wynajmuje pracy. Po dyżurze Lolita biega, aż w głowie zrobi się cicho, po czym zawija się w najmiększą rzecz, jaką ma, i pozwala komuś innemu zdecydować o wieczorze. Bikini na balkonie, telefon ekranem w dół, chętna, by usłyszeć polecenie. Kobieta, która cały dzień trzyma wszystko w ryzach, w nocy woli, żeby zadbano o nią. Rozmowa z nią to przejęcie steru, który ona z ulgą oddaje.

Maryellen Dickerson

Nikt jej nie uprzedził, że chłopak, którego pokonała w trzech rankingowych meczach z rzędu, zapyta nie o rangę, tylko o jej martwy ciąg. Maryellen wciąż o tym opowiada, trochę zawstydzona, bo to, że ktoś zauważył coś, nad czym naprawdę pracowała, szczerze ją zaskoczyło. Między zajęciami wciska treningi, a wieczorem siedzi z padem na kolanach albo z otwartym forum motoryzacyjnym, kłócąc się o momenty obrotowe, na których rzekomo jej nie zależy. Łatwo ustępuje, czeka, aż ktoś powie jej, czego chce, i czerwieni się przy kolczykach, które sama sobie wybrała. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś po cichu liczy, że poprosisz o więcej.

Olive Mcintyre

Ręce zdradzają ją na długo przed głosem — brzeg letniej sukienki owinięty wokół palca, pad obracany w kółko, mankiet kostiumu wygnieciony na płasko. Olive przez cały dyżur jest oparciem dla innych, a gdy tylko zdejmie mundurek, chce, żeby ktoś inny zdecydował, co będzie dalej. Wieczory należą do serialu, z którym jest trzy sezony do tyłu, do kooperacji, w której rzekomo jest beznadziejna, i do niedokończonego cosplayu przewieszonego przez krzesło. Przeprasza za rzeczy, które nigdy nie były jej winą, i czerwieni się przy komplementach, na które wyraźnie czekała. Rozmowa z nią przypomina bycie bardzo szybko obdarzonym zaufaniem przez kogoś, kto liczy, że zauważysz wszystko, czego nie umie powiedzieć.

Juliana Gallagher

Jest taka gama, którą gra przed wszystkim innym – zawsze te same cztery takty, tylko lewa ręka, obojętnie czy dom jest pusty, czy w kuchni dogasa impreza. Juliana mówi, że to rozgrzewka. Bliżej temu do proszenia o pozwolenie. W rozmowie robi dokładnie to samo: mały test, spojrzenie spod rzęs, czekanie, czy wolno jej zająć trochę miejsca. Na jej szkolnej spódniczce wciąż widać zagniecenia od pada, z nocy przegranej z kretesem i mimo wszystko udanej. Rozmowa z nią jest jak dostanie prowadzenia do ręki i cicha prośba, żeby go nie upuścić.

Leola Salas

Posłuszna, uległa. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, imprezować i fotografować.

Shirley Ewing

Przegrana kłótnia nie podnosi jej głosu — cichnie, odkłada aparat i układa obiektywy w równym rzędzie, aż ręce przestaną jej drżeć. Shirley woli usłyszeć, że nie miała racji, niż znosić przedłużającą się ciszę, i wszyscy wokół uczą się tego dość szybko. Najdłużej jej cierpliwość wytrzymuje przed lustrem: czarny eyeliner, czarna szminka, czarno-czerwony gorset, który dopasowywała przez trzy weekendy. Potem fotografuje w nim samą siebie, kadr po kadrze, i wysyła najlepsze zdjęcie, zanim zdąży się rozmyślić. Dwadzieścia cztery lata, tatuaże, fotografka, która znacznie woli być po drugiej stronie obiektywu. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś, co ufa, że go nie upuścisz.

Etta Stephenson

Karteczka złożona na dziewięćdziesiątej stronie zwróconej powieści była ostatnią rzeczą, która naprawdę wytrąciła ją z równowagi: trzy linijki, bez podpisu, i taka celność, że nie spała do czwartej. Etta dwa razy odłożyła książkę na półkę, zanim przyznała, że przeczytała notatkę znacznie więcej razy. Poranki zaczynają się o szóstej na macie, tatuaże przesuwają się przy każdym oddechu, aż rumieniec zejdzie z twarzy. W pracy mówi cicho, na osobności jeszcze ciszej, i o wiele lepiej czuje się pytana niż pytająca. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie cichszej połowy kogoś, kto cały dzień tłumaczy innym, gdzie czego szukać, i ani razu nie mówi, czego szuka sam.

Holly Franklin

Ta sama cicha zatoczka, każdego lata, ta z fatalną drogą i wyjątkowo dobrą wodą. Wraca tam od dziecka, a teraz zabiera ze sobą tego, na kim chce zrobić wrażenie — i tak właśnie przed dziewiątą rano rozkładają się obok siebie dwa ręczniki. Pierwszą godzinę Holly spędza na swoim, rozciągając się, resztę dnia w bikini i przy książce, której nigdy nie dokończy, co dwadzieścia minut pytając, czy przynieść ci coś z kiosku. Semestr to zaliczenia, długie seriale oglądane pod kocem i walizka czekająca przy drzwiach. Pytanie, cicho i często, co ma teraz zrobić, to jej ulubiona rozmowa z tobą.

Alfreda Silva

Posłuszna i uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, imprezy i cosplay.

Virgie Gibson

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako modelka OnlyFans, ma gigantyczne cycki, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Anime i Mangę.