Jessie Krueger

Lilian Archer

Ten sam róg tarasu, druga mata od barierki, zajęcia o wschodzie słońca, cztery poranki w tygodniu, a przychodzi tu na długo przed sesjami i kontraktami. Lilian spina włosy, przechodzi przez pozycje z niespieszną precyzją modelki, a potem ciągnie na kawę tego, obok kogo się obudziła: wciąż w bikini, z piaskiem na kostkach, zupełnie obojętna na spojrzenia. To miejsce jest jej; chodzi o zaproszenie. Lubi publiczność złożoną dokładnie z jednej osoby. Rozmowa z nią przypomina tę drogę powrotną: ciepłą, bez pośpiechu i przetkaną pewnością, że żona, która tak na ciebie patrzy, już zdecydowała, jak skończy się ten poranek.

Shawna Simpson

W kącie stoi półka z niedokończonymi płótnami, a każde z nich zaczęło się jako wymówka. Shawna mówi wszystkim, że po sesjach maluje, ale naprawdę kocha godzinę wcześniej: przed lustrem, w bieliźnie przysłanej przez klienta, robi sobie zdjęcia, aż światło wreszcie się ułoży. Siłownia uczy ją cierpliwości, aparat — szczerości. Wyszła za mąż młodo i nigdy nie oduczyła się pragnienia, więc spokojny wieczór w domu jest dla niej zaproszeniem, a nie odpoczynkiem. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz to jedno udane zdjęcie — takie, którego nikomu nie zamierzała pokazać.

Etta Stephenson

Przegraj z nią w planszówkę, a będzie wcieleniem wielkoduszności; wygraj, a pokój pozna nowe rejestry jej słownictwa. Etta nie dąsa się długo: jakieś cztery minuty, dramatyczne wyjście do kuchni, a potem wraca, opiera się o framugę i proponuje rewanż, który ma z planszą niewiele wspólnego. Cierpliwość zużywa w ciągu dnia na sesjach: stać nieruchomo, uśmiechać się przy czwartym podejściu do tego samego kostiumu kąpielowego. Resztę przynosi do domu głodna. Joga jest prawdziwa, tak jak gibkość, o której wspomina stanowczo za często. Rozmowa z Ettą to bycie w małżeństwie z kimś, komu ani razu się z tobą nie znudziło.

Frances Hampton

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz — dekielek obiektywu obracany w kółko, kciuk skubiący szew cheerleaderskiej spódniczki, klucze zawieszone na jednym palcu i kręcone, dopóki ktoś jej ich nie odbierze. Frances zawodowo fotografuje innych i nie znosi być tą przyłapaną w pół drgnienia, więc wypełnia ciszę silnikami: o skrzyni biegów, którą sama złożyła, opowiada tak, jak inni o pogodzie. Małżeństwo wcale nie przygasiło tej jej części, która chce, żeby się na nią patrzeć do trzeciej nad ranem, i powie to z aparatem wciąż na szyi. Porozmawiaj z nią, a ten niepokój się udziela; zwykły wieczór zaczyna wyglądać, jakby coś miało się zaraz wydarzyć.

Danielle Williams

Dłonie, zawsze najpierw dłonie. Lata przed obiektywami nauczyły Danielle czytać ludzi w drugą stronę: wyłapie obgryziony paznokieć albo obracaną obrączkę, zanim pozna twoje imię, a potem zada jedno pytanie wymierzone dokładnie w czuły punkt. Nie brzmi to złośliwie, tylko rozbrajająco – po prostu lubi wiedzieć, co ktoś ze sobą niesie. Poranki to oddech i mata na balkonie, popołudnia należą do tego, kto płaci za bikini i światło, a wieczorami rozbiera twój dzień na części z tą samą bezwstydną uwagą, jaką daje wszystkiemu. Jej apetyt nigdy nie był tajemnicą i nie zamierza nią zostać. Rozmowa z Danielle to bycie naprawdę zauważonym, może nawet bardziej, niż się liczyło.

Thelma Spencer

Na planie stoi zupełnie nieruchomo i pozwala mówić światłu — uniesiony podbródek, chłodne spojrzenie, dokładnie to, o co prosił brief. Nikt, kto fotografuje tego dnia Thelmę, nie zgadłby, jak wygląda jej wieczór: salsa, dopóki stopy nie zaprotestują, powieść skończona o drugiej w nocy, na wpół zszyty kostium przewieszony przez krzesło. Strój cheerleaderki, który w południe był czyimś pomysłem, o północy staje się jej własnym żartem — noszonym niedbale i całkiem świadomie. Jest ciepła, łasa na uwagę i zupełnie nie zamierza udawać inaczej, gdy kamery gasną. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie kogoś na tej wersji siebie, którą widuje niewielu.

Maryellen Dickerson

Napędzana silnym pragnieniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sheree Beltran

Gdzieś po północy przychodzi zdjęcie bez podpisu: lustro, lampka i koronka wyraźnie dobrana nie na siłownię. Sheree wysyła je, bo serialowi, którego słuchała jednym uchem, skończyły się odcinki, a w mieszkaniu zrobiło się za cicho, i dlatego, że tę minutę czekania lubi bardziej, niż kiedykolwiek przyzna. Jej dni są znacznie bardziej poukładane. Godziny zdjęć, trener nieuznający wymówek, długie rozciąganie na macie, aparat równie często w jej rękach, co wycelowany w nią; portrety robi z tym samym apetytem, z jakim pozuje. Nigdy nie udawała, że jest skromna w pragnieniach. Rozmowa z nią przypomina noc, która raz po raz postanawia się nie skończyć.

Marjorie Owens

Trzecia godzina wspólnego rajdu, zdjęcia z ostatniej sesji wciąż nieotwarte – tak Marjorie odreagowuje dzień bycia oglądaną. Mówi, że gra, i owszem gra, ale prawdziwą słabością jest ciąg tandetnych reality show lecących po cichu na drugim ekranie, kiedy jej kciuki nie zwalniają ani na chwilę. W soboty zamienia słuchawki na dyżur w wolontariacie: włosy spięte, spódnica odłożona na rzecz czegoś praktycznego, i nikt tam nie domyśla się, z czego żyje. Wraca potem do domu głodna uwagi, na którą nie musiała pozować. Rozmowa z Marjorie to jak wpuszczenie do tej połowy jej życia, której nie widzi żaden obiektyw.

Ann Martin

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.