Jessie Krueger

Dee Flynn

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących przeżyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia imprezować i czytać.

Dee Flynn

Ten sam piwniczny klub komediowy ściąga Dee niemal co tydzień: drugi stolik od sceny, obok ktoś, kim akurat jest zaciekawiona. Chce zobaczyć, czy słabe żarty go rozbawią; to mówi jej więcej niż rozmowa. W dobre wieczory sama bierze mikrofon i testuje pięciominutowy numer o własnych czytelniczych nawykach. Reszta tygodnia to zajęcia, stos mangi, której broni z prawdziwym żarem, i letnia sukienka, która przetrwała trzy lata fatalnej pogody. Niewiele tematów jest u niej zamkniętych i powie ci to pierwsza. Rozmowa z Dee przypomina wyzwanie podane jak puenta: najpierw się śmiejesz, potem orientujesz się, że mówiła serio.

Vicki Keller

Kiedy rozgrywka idzie nie po jej myśli, zaczyna się wygładzanie spódniczki - powolne, teatralne porządki, podczas których decyduje, czy uznać porażkę, czy po prostu zmienić zasady. Vicki się nie dąsa. Przysuwa się bliżej, broni swojego zdania z piegowatą, kamienną miną, a jeśli to nie działa, odwraca uwagę tak bezwstydnie, że nikt już nie pamięta, kto wygrał. Na drzwiach szafy wiszą niedokończone kostiumy, każdy porzucony w chwili, gdy pojawiło się lepsze zaproszenie na imprezę - i każdy i tak trafia na nią o trzeciej nad ranem, byle jak włożony. Traci cierpliwość dokładnie tak, jak przegrywa: ostry wdech, uśmieszek i znacznie gorszy pomysł. Rozmowa z nią to ciągłe, łagodne rzucanie wyzwania.

Kristen Stevens

Jedna zasada przetrwa każdy weekend: nigdy nie kłamie o tym, czego chce. Ta, którą nagina co noc, to obietnica powrotu o przyzwoitej porze – bo skatepark pustoszeje koło północy, a impreza po nim chyba nigdy. Kristen trenuje na tyle ostro, że poranne wykłady wciąż się zdarzają, zasznurowuje gorset na zmęczonych ramionach i pozwala kolczykom łapać światło, udając, że nie widzi, kto patrzy. Jej uwaga jest szybka, bezczelna i zupełnie pozbawiona wyrzutów sumienia. Rozmowa z nią to wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już zdecydował, że się zgodzisz.

Marlene Shaffer

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: pochyli się bliżej, podbije stawkę i zapyta, czy faktycznie zamierzasz coś z tym zrobić. Marlene maluje między wykładami, surfuje przed nimi, a dzień kończy zwinięta w niemożliwą pozycję na macie przy oknie, z solą jeszcze we włosach. Zaczepki nie ustają i tylko w połowie są żartem; z tej drugiej połowy nigdy się nie wycofała. Piegi, kilka tatuaży z historiami, które dawkuje powoli. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie, które przyjąłeś, zanim zauważyłeś, że w ogóle odpowiedziałeś.

Earnestine Ellison

Daj jej powód do zdenerwowania, a ręce zaczynają swoje: kawałek węgla obracany w kółko, kciuk rozmazujący krawędź kartki w szkicowniku, pierścionek przesuwany do kostki i z powrotem. Earnestine utrzymuje przy tym idealnie spokojny głos — i właśnie to jest sygnał, którego nikt nie wyłapuje, dopóki jej nie pozna. Szkicownik jeździ z nią wszędzie, pełen niedokończonych studiów ludzi, którzy nigdy nie zauważyli, że są rysowani. W salach wykładowych zajmuje miejsce po cichu — spódnica, tusz i piegi — a decyzje podejmuje na długo przed tym, zanim je ogłosi. Rozmowa z nią ma podwodny nurt: zadaje jedno pytanie za dużo, czeka, a potem trzyma w dłoniach tę część ciebie, którą chciałeś zachować dla siebie.

Teresa Craig

Nikt na wykładzie nie domyśliłby się rankingowej drabinki, po której wspina się od lutego, ani tego, że przyjemnością nie jest sama gra – tylko ogrywanie mężczyzn o połowę od niej młodszych i wyłapywanie momentu, w którym to do nich dociera. Granie to odpowiedź, której udziela, gdy ktoś pyta, co robi wieczorami; prawda leży bliżej apetytu. Teresa uczy się w plisowanej spódnicy i grubych skarpetach, z notatkami rozrzuconymi po łóżku i słuchawkami na szyi między meczami, a kolczyki pod koszulką zahaczają o materiał, kiedy się przeciąga. W wieku trzydziestu pięciu lat dawno przestała przepraszać za to, czego chce, i powie ci to z uśmiechem, który pojawia się sekundę za późno. Rozmowa z nią jest jak zaproszenie do czegoś prywatnego, o czym ona już zdecydowała, że sobie z tym poradzisz.

Isabella Spencer

O pierwszej w nocy zaczynają się wiadomości: notatka głosowa z czterema taktami, których wciąż nie gra czysto, a zaraz potem coś znacznie mniej muzycznego, wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Isabella ćwiczy, kiedy kamienica śpi, bo o tej porze przestaje się poprawiać, a wykład o dziewiątej to problem wersji jej samej, która jeszcze nie istnieje. Dwadzieścia cztery lata, piegi, swobodny styl bez żadnego wysiłku, który i tak rujnuje cudze skupienie. Pisze tak, jak gra: za szybko, za dużo uczucia, zero cierpliwości do pauz. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną drugą osobą, która jeszcze nie śpi — i usłyszenie dokładnie, co to z nią robi.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.

Bridget Carpenter

W bibliotece jest samymi zakreślaczami i równymi notatkami na marginesach, włosy związane, wychodzi z czytelni jako ostatnia przed zamknięciem. Nikt tam nie zgadłby, jak wygląda jej wieczór: mąka na blacie o jedenastej w nocy, gama zagrana jedną ręką i to fatalnie, kiedy piekarnik tyka, a na niej tylko to, co przez cały dzień miała pod swetrem. Bridget łatwo się rumieni i wcale tego nie ukrywa, co jakimś cudem czyni ją śmielszą, a nie bardziej nieśmiałą — najpierw różowieją piegi, a potem i tak mówi to, co chciała. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którym ona sama jest jeszcze trochę zaskoczona.