Jerri Blackburn

Ciasto ugniata kilka minut dłużej, niż każe jakikolwiek przepis – i zwykle po tym widać, że coś jest nie tak. Kiedy Jerri ma coś na głowie, jej ręce muszą mieć zajęcie: składać, dociskać, obracać miskę o ćwierć obrotu, aż niepokój znajdzie ujście. Około północy w kuchni pachnie masłem i nikt w domu nie zadaje pytań. Trzydzieści dziewięć lat, pielęgniarka, która dawno zrozumiała, że większości ludzi potrzeba tylko kogoś spokojnego obok. Na weekendową ligę wciąż przychodzi w starym stroju piłkarskim i gra ostrzej niż ci o połowę młodsi. Już w szkole jako pierwsza zauważała, kto został sam. Rozmowa z nią daje poczucie zaopiekowania, zanim zdążysz o nie poprosić.